راهکار برای درد دخول و پارگی بکارت

 

در این مطلب راهکارهایی برای مشکل درد پارگی پرده بکارت ذکر می کنیم که در روش اول درد آن میتواند کم باشد ولی در روش دوم بدلیل بیحسی دردی احساس نخواهد شد.

قبل از انجام روشهای زیر اول می بایست خانم توسط پزشک معاینه شود تا از نظر اختلال آناتومیک چکاپ شود. در صورتی که مشکلی نبود و فقط درد دارید میتوانید از روشهای زیر استفاده کنید.

نکته مهم اینکه اولین رابطه جنسی را به شب بعد از شب عروسی موکول کنید!!!

اگر همسرتان ترس و استرس دارد در شبهای اول بیشتر به معاشقه بپردازید تا هم شما و هم ایشان آمادگی لازم را بدست آورید.

پرده بکارت، بخش خارجی اندام جنسی است و دقیقا در ورودی دهانه واژن قرار دارد.

در چند بار اول رابطه جنسی، احساس درد برای خانم طبیعی است و بمرور رفع میگردد!

روش اول با درد کمتر

برای از بین رفتن پرده باید بر آن فشار و ضربه آلت مرد وارد شود و پوزیشن معمول زن زیر- مرد رو، میتواند این را عملی سازد.

این روش تحریک زیادی را ایجاد میکند که زن را به ارگاسم نزدیک میکند.

در این روش بعد از معاشقه و زمانی که قصد دخول دارید مرد باید همزمان با مالش سینه های زن با یک دست و تحریک کلیتوریس زن با دست دیگر، همسرش را به مرحله ارگاسم و ارضا نزدیک کند ولی قبل از اینکه به ارگاسم برسد دخول را انجام دهد. یعنی زمانی که زن لذت زیادی احساس میکند تحریک کلیتوریس و سینه ها توسط مرد متوقف شود!!! و مرد دخول را انجام دهد. برای تحریک و مالش کلیتوریس از ژل لوبریکانت استفاده نمایید و آرام آرام تحریک را شروع کنید و این ناحیه را خشن ماساژ ندهید.

البته در همین حین که مرد مشغول دخول است زن با یک دست به مالش سینه های خود و با دست دیگر به تحریک کلیتوریس بپردازد. به این شکل به احتمال زیاد درد کاهش خواهد یافت و حتی شاید احساسش نکند. از ژل لوبریکانت هم برای لیز کردن واژن و راحتی دخول میتوانید استفاده کنید که از داروخانه ها قابل تهیه میباشد.

اطلاعاتی هم در لینکهای زیر قبلا قرار گرفته است که میتواند کمک تان کند.

نکات مهم برای اولین رابطه جنسی در ازدواج

ترس زنان از اولین رابطه جنسی با همسر خود

شب زفاف و مسائل مربوط به آن

عشق ورزی درد انگیز (آمیزش دردناک)


روش دوم با بی حسی و بدون درد

در این روش زن لذتی از طریق دخول احساس نخواهد کرد!

در این روش بعد از معاشقه و عشق بازی، مرد باید از ژل بیحسی لیدوکایین 2 درصد برای بیحس کردن ورودی دهانه واژن همسرش استفاده کند. و بعد دخول را انجام دهد که بدلیل بیحسی دردی احساس نخواهد کرد. لیدوکایین را میتوانید از داروخانه ها تهیه کنید. همچنین مرد از کاندوم استفاده کند. در چند شب بعد از پارگی بکارت هم، از ژل لوبریکانت برای لیز کردن واژن و راحتی دخول استفاده کنید. تاثیر اسپری بعد از دو تا چهار دقیقه ظاهر میشود پس باید چند دقیقه قبل دخول اینکار انجام شود و روی ورودی دهانه واژن باید زده شود!

البته قبل از استفاده از لیدوکایین، آن ناحیه را با آب و صابون بشویید.


روش سوم

اینست که به یک متخصص و جراح زنان مراجعه کنید تا با بیحسی و یک جراحی سرپایی، پرده را بردارد.


روش چهارم

دراین روش میبایست برای از بین بردن پرده بکارت از انگشت استریل بهره جست تا درد ناشی از پردگی بکارت با ادغام با درد ناشی از کشش جداره واژن، درد را مضاعف و حاد تر نکند.

در ایام و هفته های آتی پس از حذف پرده بکارت نیز ، انگشت ضد عفونی شده ی مرد تا تحقق گشادی مطلوب واژن وظیفه دخول را بر عهده گیرد تا ضمن کاهش درد یا منتفی شدن درد، واژن به آرامی و در نهایت لطافت و ظرافت به گشادی مطلوب رسیده و در نهایت مهیای ورود آلت تناسلی مرد برای تجربه رابطه جنسی با دخول گردد ، مگر آنکه واژن دختر قابلیت اتساع زیادی داشته باشد

همانطور که می دانیم گرما انبساط و سرما انقباض را در پی دارد. بنابراین برای انقطاع یا کاهش هر چه بیشتر درد  متاثر از دخول انگشت به قصد زایل ساختن پرده بکارت پیشنهاد می شود  نوعروس ، به مدت کافی نشیمنگاه خود را در وان آب گرم و در صورت فقدان وان در تشت آب گرم قرار دهد تا بکارت شل و از طرفی گسست، بین دو جداره ی به هم مماس واژن بروز یافته و دخول انگشت نیز به سهولت صورت پذیرد گرچه قبلا با برانگیختگی جنسی و ارگاسمهای متعدد ترشحات چسبنده واژن لغزندگی لازم را هم جهت دخول فراهم آورده است.

البته دخول انگشت، باید بعد از خروج دختر از آب گرم و در محیطی فاقد تنش روحی و جسمی انجام گیرد زیرا حرارت ، تشدید گر درد خواهد بود. بعد از پارگی ی پرده نیز پیشنهاد می شود ، بدون فوت وقت به منظور تسکین یا کاستن از سوز احتمالی پدید آمده از پارگی بکارت ، نشیمنگاه خود را در وان یا تشت آب سرد قرار دهد.

زیرا سرما علاوه بر انقطاع سریع خونریزی به نوعی با خنک سازی سوز ناشی از خراشیدگی دیواره واژن ، نورنهای حسی گیرنده درد را به میزان قابل توجهی بی حس و کرخت کرده و مانع یا مخل انتقال پیام درد توسط آنها به مغز شده و متعاقب آن ، یا درد منقطع یا از شدت تاثیرش به میزان چشم گیری کاسته می گردد.

بعد از طی این مرحله تا زمان انقطاع کامل خونریزی که ممکن است چندین روز به طول بینجامد تحرکی به قصد گشاد سازی واژن انجام نشده و مرد به دقت و با حساسیت و وسواس خاصی آرامش و آسایش روحی زن را فراهم ساخته تا وقوع جراحات روحی ی احتمالی در وی به دلیل دردهای احتمالی ی جسمی منتفی گردد.

مرد بعد از رفع خونریزی و مراجعت نوعروس از آب سرد مجددا وی را به آغوش کشیده و به میل او آغاز به به نوازش و معاشقه کند ؛ اختتام معاشقه نیز چشاندن مجدد شهد ارگاسم یا ارگاسمهای متعدد به نو عروس با تحریک پستان و … به روش درخواستی او و نهایت رختخوابی گرم و نرم برای رفع خستگی و تجدید قوای زوجین.

 


اطلاعات بیشتر در خصوص پرده بکارت

انواع پرده بکارت

در نظر داشته باشید که هیچ واژنی دقیقا شبیه آن دیگری نیست.اندازه و شکل این سوراخ از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. انواع رایج پرده بکارت عبارتند از:

پرده بکارت حلقوی: در این نوع، پرده به صورت حلقه ای دور ورودی واژن را می پوشاند.

پرده بکارت ارتجاعی: پرده ای که به اندازه کافی انعطاف پذیر و قابل ارتجاع ا ست و به هنگام ورود آلت تناسلی مرد، پاره نمی شود یا به طور جزئی پاره می شود و هیچ خونریزی ندارد.

پرده بکارت دو سوراخی یا تیغه ای: پرده ای که یک تیغه ممتد در طول ورودی واژن دارد.

پرده بکارتغربالی (سوراخ سوراخ): این پرده به طور کامل در عرض مهبل کشیده شده اما سطح آن سوراخ سوراخ است.

پرده بکارت ریشه دار یا  شاخه دار : این نوع اغلب به صورت کنگره ای و دارای اضلاعی از شکاف در طرفین می باشد

پرده بدون سوراخ یا بسته : پرده ای که تنها با خروج نوزاد پاره می شود، اما به صورت خطوط نامنظم گوشتی پیرامون ورودی واژن باقی می ماند. در دخترانی که به سن بلوغ می رسند، در صورتیکه دارای پرده بسته باشند، خون قاعدگی پشت آن جمع شده و نمی تواند خارج شود در نتیجه باعث بروز درد می شود، اینگونه افراد باید به دکتر مراجعه کرده تا طی عمل جراحی و ایجاد برشی در سطح پرده، خون قاعدگی از آن خارج شود.

پرده بکارت کنگره ای : این نوع پرده کمیاب بوده و کمتر دید شده است

پرده بکارت باز : این پرده بطور کامل از هنگام تولد باز است و در هنگام فشار آوردن پارگی ندارد

پرده بکارت هلالی شکل

انواعی از پرده بکارت وجود دارد ممکن است در برخی  موارد پرده های بسیار ضخیم باشد که برای پاره کردن آن، کمک پزشک مورد نیاز باشد تا از بروز درد در هنگام ارتباط جنسی جلوگیری شود، این شیوه را بریدن پرده می نامند. طی اولین دخول، پرده بکارت در چند جا پاره شده و به چند قطعه تقسیم می شود، غالبا تا زمانی که زن، نوزادی به دنیا بیاورد باقیمانده پرده در دهانه واژن وجود خواهد داشت.

چرا بعضی زنان در اولین ارتباط جنسی خونریزی ندارند و برخی دارند؟

گذشته از فقدان مادرزادی پرده بکارت در بعضی زنان، در صورتیکه زن در هنگام سکس، آرام و بدون تنش بوده ، زمان کافی برای عشق ورزی داشته باشد، با طرف مقابل خود احساس راحتی کند و دهانه واژنش به اندازه کافی مرطوب باشد، آلت تناسلی مرد به نرمی وارد واژن او می شود و به این ترتیب در اولین ارتباط خونریزی نخواهد داشت. اما اگر زن مضطرب باشد یا بترسد و پاهایش را جمع کند دهانه واژن تنگ خواهد شد و هنگام دخول خونریزی و درد خواهد داشت.

بعضی مردها ادعا می کنند که می توانند در حین سکس تشخیص بدهند زن قبلا سکس داشته یا نه، چنین نیست. تنها چیزی که مردان می توانند حس کنند، مضطرب و نگران بودن زن است که به همین دلیل خودشان را منقبض کرده و دهانه واژن به نظر تنگ تر می آید.

از آنجائیکه در نظر مردم پرده بکارت، پرده ای بسیار سفت و محکم است که تنها با فشار پاره می شود، برخی مردها در هنگام سکس فشار زیادی به دهانه واژن آورده و موجب پارگی دهانه واژن، درد و خونریزی می شوند. در صورتیکه، اگر زن هنگام سکس آمادگی کافی داشته و به دور از احساس اضطراب باشد هیچ نیازی به فشار از جانب مرد نیست.

 

پارگی پرده بکارت معمولا دارای خونریزی کم است. البته این قضیه به جثه زن و سن دختر دارد. در بعضی از موارد پرده دختر با نزدیک پاره نمی شود.در این حالت حتما باید با جراح زنان مشورت کرد تا وی به روش جراحی پرده را باز نماید. تا 3 روز پس از نزدیکی خونریزی بسیار جزئی ، طبیعی است و نباید نگران بود.

 

نکات قابل توجه در مورد پرده بکارت

رشته های عصبی در پرده کم هستند و به همین دلیل در صورت آرامش جسمی و روانی، پارگی آن معمولا بدون درد است.
عمل دخول و پاره شدن پرده بهتر است در زمانی که بدن آرام است و هیچ اضطراب و خستگی وجود ندارد انجام شود. بنابراین نزدیکی در اولین شب ازدواج و پس از مراسم طولانی عروسی توصیه نمی شود.

زنان بهتر است قبل از نزدیکی، نه به منظور گرفتن گواهی سلامت پرده بکارت بلکه به دلیل آگاهی از نوع پرده به پزشک متخصص زنان مراجعه کرده و توضیحات لازم را درخواست کنند. زیرا در موارد نادری که پرده از نوع ضخیم است، احتیاج به عمل جراحی دارد.

در صورت تنگی دهانه واژن، بهتر است از کرم و ژلهای تسهیل کننده یا اسپری بی حس کننده استفاده کرد. ضمن اینکه تحریک زن وخروج ترشحات از دهانه واژن موجب روان شدن دهانه واژن و سهولت ارتباط جنسی می شود.

اگر از اسپاسم عضلات نباشد و عضلات خوب شل شوند و معاشقه هم کافی باشد و با افزایش تحریکات و استفاده از روان کننده مشکل تنگی دهانه واژن حل نشود! مثلا دهانه واژن تنگ باشد و آلت هم کلفت، همسرتان میتواند به یک متخصص و جراح زنان مراجعه کند تا با یک جراحی ساده (با بیحسی موضعی) دهانه واژن را کمی گشاد کند.

گاهی پرده بکارت با یک یا دو بار نزدیکی کاملا پاره نمی شود وهر دفعه قسمتی از آن پاره شده و کمی خونریزی می کند. بدون پارگی پرده، مایع اسپرم ریخته شده بر روی آن می تواند موجب حاملگی شود، زیرا اسپرماتوزوئید موجود در اسپرم می تواند از سوراخ پرده حرکت کرده و به طرف تخمک زن برود و حاملکی ایجاد گردد. در این موارد زن با پرده سالم حامله می شود.

ورزشهایی مانند سوارکاری، دو، پرش، شنا، رقص، باله، هرگز باعث پاره شدن پرده دختر نمی شوند مگر اینکه وی طی حادثه ای و در هنگام بازی، سقوط کرده و در همان زمان جسمی نوک تیز به پرده اصابت کند و موجب پارگی آن شود.

خونریزی ایجاد شده در اثر پارگی پرده بکارت چه مقدار است؟ و اصولا در چه حدی باید باشد؟

حداقلی برای خونریزی در این حالت نداریم ممکن است در حد یک یا دو قطره باشد و یا شاید هم بیشتر باشد ولی حداکثر به اندازه آغشته شدن یک عدد پوشک خواهد بود و چیزی که مسلم است اینست که این خونریزی نباید ادامه داشته باشد و معمولا در عرض یک یا دو دقیقه تمام می شود اگر در مواردی خونریزی ادامه داشت احتمال پارگی های اطراف واژن مطرح می گردد که در این صورت حتما باید ترمیم شود و این بیشتر زمانی اتفاق می افتد که مقاربت بدون رضایت زن و با مقاومت وی و اصرار طرف مقابل انجام شودکه در این موارد باید پارگی واژن ترمیم شود.در پایان تاکید می کنم که پرده بکارت ملاک مطمئنی برای تشخیص سلامت جنسی دختران نیست و انواعی از پرده بکارت وجود دارد که خونریزی ایجاد نخواهد شد و در این موارد بهتر است حتما قبل از ازدواج به پزشک یا ماما مراجعه شده و برگه گواهی سلامت دریافت شود

اگر خروج خون حیض از مهبل دختر به بیرون از بدنش به راحتی صورت نگیرد، آنگاه دچار درد شدید و دلـمه،Cramping، شدن خون در نخستین موارد از پرید خود می‌شود.

 

آیا فقط بایک بار مقاربت پرده بکارت ممکن است از بین برود؟

بله ، از آنجا که پرده بکارت دقیقا در مدخل ورودی واژن قرار دارد، معمولا طی اولین مقاربت از بین می رود، حتی اگر مقاربت بطور کامل انجام نشده باشد. بافت فرج ، لبهای بزرگ فرج و لبهای گوچک فرج، معمولاً تا قبل از سن بلوغ بسیار نازک و لطیف است. بنابراین طبیعی است هرگونه کشش یا انبساطی که به این بافت وارد شود، به احتمال زیاد موجب آن می‌شود که پرده بکارت را کش داده، آنرا نازک و نازکتر کند و یا اصلاً آنرا، آنهم در نقاطی از آن، پاره نماید. از همین روست که بسیاری از دختران بالغ و نابالغ در اثر برخی حرکات فیزیکی نظیر ورزش، اسب سواری، دوچرخه سواری، استفاده از تامپون و یا استشها، پرده بکارت خود را یا بشدت نازک نموده و یا اصلاً به کلی از دست میدهند. یک دختر ممکن است هرگز متوجه نشود که کی، کجا و تحت چه شرایطی بکارت خود را از دست داده است؛ چرا که ممکن است این حادثه کاملاً بدون خونریزی و یا درد اتفاق افتاده باشد. گاه نیز چنین است که «اِزاله بکارت» یک دختر در زمانی حادث شود که مطلقاً، به علّت جوانی و ناآگاهی وی نسبت به کارکرد اندام جنسی خود، ولو با مختصر خون و درد هم که باشد، توجهی از جانب او بدان حاصل نشده باشد.

بود و نبود یا صحیحتر بگیم زایل شدن نسبی یا کامل پرده بکارت به هیچ وجه دلیل بر این نمی‌شود که به مهبل او دخول (Intercourse) شده است و یا نه. هیچ فردی نمی‌تواند صرفاً با تست و مشاهده فیزیکی، دریابد که آیا زن یا دختر با مردی یک نوع آمیزش و همخوابگی منجر به دخول داشته است. تنها 50% از زنان و دختران جوان در اثر دخول دچار خونریزی (آنهم ناچیز و برای بار اوّل) می‌شوند. بنابر این ملافه سفید آغشته به خون اصلاً هیچ ملاک قابل اعتمادی برای بکارت یک دختر یا زن جوان نمی‌باشد. شایان ذکر است که پرده بکارت برخی دیگر از زنان آنچنان کشسان است که حتی در صورت دخول آلت مرد به مهبل آنها، آنهم به طور کامل و عمیق، نیز گسسته نمی‌شود و آنچنان کش می‌آید که گویی نقش یک کاندوم را ایفا می‌نماید! البته این‌حالت اخیر هنگامی رخ میدهد که زن یا دختر مذبور سالیان دراز قبل از امر دخول، بتدریج و با انگشت خود، آنهم با عمل استشها، پرده بکارت خود را نازک و کشسان کرده باشد.بکارت قبل از آنکه یک پدیده ظاهری، گوشتی و خون آلود صرف و فیزیکی بوده باشد، اصولاً امری است مربوط به روانشناسی‌؛ و ارزشهای شخصی و اخلاقی یک زن . این نکته را هم بگویم که پرده بکارت همینطوری به صرف داخل کردن/شدن چیزی در آن زایل نمی‌شود؛ بلکه درست به اندازه بزرگی همان شیء داخل شده، احیاناً کش آمده نازک و یا زایل می‌شود؛ همین ‌و بس. مثلاً اگر یک دختر تازه بالغ دو انگشتش را در مهبل خود فرو برد، باز هم به احتمال زیاد در هنگام اولین همخوابگی وآمیزش بسادگی ممکن است دچاره زایل شدن هرچه بیشتر مابقی پرده بکارتش شده و چند قطره خونی از وی بچکد. برخی از زنان، آنهم پس از سالها همبستری با شوهرانشان و یا حتی مردانی چند، باز هم و در هر مورد به علت پایداری و ضخامت زیاد پرده بکارتشان، پی‌در‌پی در هر مورد از دخول، چند قطره‌ای خون به خود می‌بینند. بزرگی قطر و قامت آلت مردان به علاوه مکانیک آمیزش آنها با زنان از یکدیگر متفاوت است؛ بنابراین ممکن است زنی در اثر دخول با یک مرد دچار خونریزی شود، اما با مردی دیگر نه. حتی حالاتیکه زن و مرد با یکدیگر همخوابگی می کنند، ممکن است در کش یافتن و یا ضایع شدن هر چه بیشتر پرده بکارت زن اثر داشته باشد. بطور کلی می‌توان گفت که این پرده به نحوی نسبتاً کامل، آنهم صرفاً در اکثر موارد به طور آماری و نه قطعی، پس از آنکه زن صاحب نخستین فرزندش شد، زایل می‌شود.

 

من تازه ازدواج کرده ام اما میترسم خونریزی و درد شدیدی هنگام برداشته شدن پرده بکارت داشته باشم؟

بیهوده مضطرب نباشید. خونریزی پاره شدن بکارت در حد چند قطره مختصر خواهد بود که حتی در برخی به سختی تشخیص داده می شود. اما برای این که درد نداشته باشید ، همسرتان باید با روش درستی عمل نماید. اگر آمادگی روحی لازم برای نزدیکی نباشد و تحریک لازم صورت نگرفته باشد این درد خواهد بود. توصیه می کنم در اولین شب عروسی نزدیکی صورت نگیرد. صبر کنید و با آرامش کامل و آمادگی لازم اقدام کنید. نگران حرف دیگران هم نباشید . قبل از نزدیکی لازم است برای دخول بدن شما انقدر تحریک شده باشد که متمایل به برقراری رابطه شود. پیش از هر چیز باید به آرامش در این رابطه تمرکز کنید و به موضوع بکارت و برداشته شدن آن اصلا فکر نکنید. این مشکل کاملا جنبه روحی دارد. توصیه می کنم همسرتان با پزشک حتما مشاوره داشته باشد تا بهتر بتواند به شما کمک کند. ایشان اگر درست عمل نماید ،‌ نقش موثر و مهمتری را ایفا خواهد کرد.

 

 

 

 

رفع موهای زائد صورت

برای کسانی که مشکل هورمونی دارند این کرم تاثیری  نخواهد داشت در واقع باید اول علت را تصحیح  و درمان کرد.

کرم هیرسوتان

شکل داروئی: کرم در تیوب های 30 گرمی

موارد مصرف: کم کننده و پیشگیری از رشد موهای زائد صورت

اجزاء فـرآورده: هـر گـرم از فرآورده کـرم هیرسـوتان از عصاره هیدروالکلی تغلیظ شده گیاهان زیر تشکیل یافته است: تاتوره Datura Stramonium L. بذرالبنـج Hyoscyamus niger L. شوکران Conium maculatum L. به مقدار 1/0 گرم.استاندارد شده برحسب 58/0-42/0 میلی گرم تروپان آلکالوئید برحسب هیوسیامین.

مواد مؤثره: در برگ و دانه گیاه تاتوره: آلکالوئیدهای هیوسیامین، هیوسین یا اسکوپولامین و روغن های ثابت. بذرالبنج: آلکالوئیدهای هیوسیامین، اسکلوپولامین، آتروپین و نشاسته و در دانه شوکران: آلکالوئیدهای کونی‌ئین، متیل کونی‌ئین و کونیدرین .

آثار فارماکولوژی و مکانیسم اثر: آلکالوئیدهای تروپان موجود در گیاهان تاتوره و بذرالبنج از جمله هیوسیامین دارای خاصیت آنتی موسکارینیک بوده و موجب مهار گیرنده های موسکارینی در سطح بدن می شوند. در پزشکی گذشته ایران برای گیاهان بذرالبنج، تاتوره و شوکران اثرات بارز کاهنده موهای زائد صورت قائل شده اند. امروزه در طی مطالعات جدید و تحقیقات بالینی این اثر به اثبات رسیده و کرم محتوی عصاره گیاهان فوق الذکر قادر به پیشگیری رشد و کم کننده موهای زائد صورت می باشد. . نحوه اثر این دارو از طریق کاهش گردش خون در ریشه مو و کاهش تغذیه ان است که موجب نازک شدن تارمو شده و اتصال آن به صورت سست گشته و ریخته می‌شـود. جذب عصـاره گیاهی به ریشه مو، موجب نرمی غشاء پیاز مو شده و آن را سست می نماید. موهـای زائد خشن و کلفت در ابتدا کم رنگ شده و سپس با نازک شدن آن نهایتاً موجب ریزش آنها می شود.

دستور مصرف: شب ها پس از شستشوی موضع پوشش نازکی ازکرم به موضوع مالیده و ماساژ داده شود. دارو باید حداقل دو ساعت برروی پوست باقی بماند. مصرف آن باید حداقل 6 ماه به طور مستمر ادامه یابد.

موارد احتیاط و منع مصرف: در صورتیکه روی پوست بریدگی یا آسیبی موجود است از مصرف آن خودداری شود. در‌افرادیکه دچار آریتمی های قلبی یا گلوکوم هستند توصیه نمی شود.

عوارض جانبی: این کرم ممکن است در صورت جذب موجب خشکی دهان، تاکی کاردی، گشادی مردمک، احتباس ادرار و در موارد بسیار نادر اختلال بینایی و هذیان گردد.

مصرف در بارداری و شیردهی: مصرف این دارو در دوران بارداری و شیردهی مجاز نیست.

تداخلات داروئی: گزارش نشده است

به‌دست Lovemaking

عشق بازی جلوی چشم فرزندان ممنوع!!!

 

متاسفانه بعضی زوجین هر عملی را جلوی چشم فرزندان خود انجام می دهند بدون اینکه به عواقب آن فکر کنند!

در این خصوص چند نکته را در اینجا ذکر میکنیم

زوجین جلوی چشم فرزند، اقدام به عشق بازی یا حرکات و رفتار سکسی می کنند که فرزند از این کارها تقلید میکند بدون آنکه از خوب و بد بودن آن اطلاع داشته باشد و همین اعمال را در هر جایی مثل میهمانیها و مجالس از خود بروز میدهد که موجب شرمساری زوجین میشود یا حتی عباراتی به زبان می آورد و….

در احادیث توصیه اکید شده که موقع رابطه جنسی حتی صدای نفس شما هم به بچه نرسد حتی اگر خواب باشد که در آینده زناکار خواهد شد! یا اینکه بین بچه هایتان در محل های خوابشان وقتی که هفت ساله می شوند، فرق بگذارید.

بچه ها را به اتاق مجزا عادت دهید.

برای آمیزش و عشق بازی، فضای مناسبی دور از فرزند انتخاب کنید!
مادران جلوی چشم اطفال از نوار بهداشتی استفاده نکنند!

در سنین حدود 11 سال به بالا در پسران، مادران از پوشیدن لباسهای تحریک کننده پرهیز کنند!

و………….

 

اگر خدای ناکرده فرزندتون دید! اینطور بهش پاسخ بدید

رفتاری است که همه زن و مردها در یک سن خاص و طی مراسم مقدس ازدواج برای اینکه بچه دار شوند باهم دارند! حالا که متوجه شدی بدان که خود را برای همسری که تو را خوشبخت می کند باید مانند همه خوبان حفظ کرده و پاک باشی!
در همین محور با او صحبت کرده و روابط جنسی را نیز دور از نگاه دیگران مدیریت کنید!

 

 

 

 

به‌دست Lovemaking

درمان بی اختیاری پس از زایمان

 

کدام ماهیچه ها را » ماهیچه های کف لگنی» می نامند؟

«ماهیچه های کف لگن» گروهی از عضلات بین پاها هستند که از مقابل استخوان شرمگاهی (در جلوی بدن) تا انتهای ستون فقرات (در پشت) کشیده شده اند و به نگه داشته شدن مثانه، رحم و روده ها در جای خود و نیز به ماهیچه هایی که مقعد، مجاری ادراری و واژن را می بندند، کمک می کنند. ضعیف شدن یا آسیب دیدن این ماهیچه ها، مثلا در نتیجه زایمان، موجب می شود که دیگر نتوانند وظایف خود را به خوبی انجام دهند. این امر ممکن است منجر به بی اختیاری ادرار ، کاهش میزان لذت جنسی هنگام آمیزش و همچنین بروز عارضه پایین افتادگی رحم شود. بی اختیاری ادرار بدین معناست که ممکن است در زمان سرفه، عطسه، خنده یا حرکات ورزشی، مقدار کمی از ادرار فرد خارج شود. تخمین زده می شود که حدودا 25% خانمهای حامله به این عارضه دچار می شوند.

این تمرینها چه کمکی به من می کنند؟

این تمرینها به تقویت عضلات کف لگن کمک می کنند و نهایتا منجر به بهبود فعالیت آنها می شود. مانند هر عضو عضلانی دیگر، این ماهیچه ها نیز هر چه بیشتر به کار گرفته شوند، قویتر خواهند شد.

اگر این عضلات به اندازه کافی قوی باشند، می توانند به تحمل اضافه وزن دوران حاملگی کمک کنند، در مرحله دوم زایمان سودمند باشند و با افزایش گردش خون، موجب بهبود سریعتر پرینه (ناحیه بین مقعد و واژن) پس از زایمان شوند. با انجام منظم این تمرینات از بروز بی اختیاری ادرار و افتادگی رحم پس از زایمان، به میزان زیادی جلوگیری می شود. یکی دیگر از مزایای این تمرینها آن است که قویتر بودن ماهیچه های کف لگن در خانمها موجب ارگاسمهای بهتر و زندگی جنسی رضایت بخش تر خواهد شد!

چگونه می توانم ماهیچه های کف لگنی خود را پیدا کنم؟

تصور کنید که می خواهید از خروج باد شکم خودداری کرده و همزمان، از خروج جریان معمولی ادرار نیز خودداری نمایید. در این حالت، احساسی مشابه با «فشردن و بالا کشیدن» به شما دست می دهد که حس خواهید کرد مقعد و محل خروج ادرار در حال بسته شدن و بالا کشیده شدن هستند. اگر برای مدتی این تمرین را تکرار کرده باشید، می توانید در زمان مقتضی همین عمل را برای واژن هم بکار برید!

مسلما این کار، ساده به نظر می رسد. اما نکته این است که شما باید حرکات «فشردن و بالا کشیدن» را بدون:

  • – فرو دادن شکم به سمت داخل
  • – فشار دادن شدید پاها به یکدیگر
  • – منقبض کردن کفلها
  • – نگه داشتن نفس

انجام دهید. به بیان دیگر، فقط باید ماهیچه های کف لگنی شما کار کنند و نه عضلات شکم، رانها یا باسن.

دقیقا همانطور که کودکان در ابتدا یاد می گیرند با حرکت دادن ماهیچه های صورت خود چشمک بزنند، استفاده از عضلات کف لگنی به صورت جداگانه از سایر ماهیچه های بدن نیز ممکن است در ابتدا کمی دشوار باشد، اما با تمرین و تکرار ساده تر می شود. ممکن است به این نتیجه برسید که قرار دادن یک دست بر روی شکم خود در هنگام تمرین (به منظور اطمینان از راحتی و آرام بودن وضعیت شکم)، برایتان مفید است.

اگر می خواهید مطمئن شوید که تمرین را به نحو صحیح انجام می دهید، این کار را امتحان کنید: در صورتی که نشانه ای مبنی بر مشکل در این زمینه وجود نداشته باشد، و با فرض اینکه شما دوران نقاهت پس از زایمان را گذرانده اید، یک یا دو انگشت خود را در حمام در واژن خود فرو کرده و همین تمرین را انجام دهید. در این صورت باید مختصری فشار (شبیه نشگون گرفتن) حس کنید.

چه زمانی باید این تمرینها را انجام دهم؟

شما می توانید این تمرین را هنگامی که نشسته، ایستاده یا دراز کشیده اید و یا هنگامی که مشغول فعالیتهای روزمره از قبیل جوشاندن آب در کتری، صحبت با تلفن و یا مشاهده تلویزیون می باشید، انجام دهید. این تمرینها را می توانید به این صورت انجام دهید:

  • – ماهیچه های مقعد و ماهیچه های اطراف واژن را در حالت فشرده نگاه دارید، به نحوی که گویا می خواهید از رفتن به توالت خودداری کنید.
  • – این ماهیچه ها را یک بار، دوبار و سه بار منقبض کنید.
  • – آنها را در همین حالت نگه دارید، اما به تنفس خود ادامه دهید.
  • – آنها را رها کنید.
  • – هنگامی که بدن شما به حالت طبیعی بازگشت، ماهیچه ها را به سمت بیرون فشار دهید (این آخرین حرکتی است که می تواند به شما در بیرون راندن کودک از مجرای واژن – در هنگام زایمان- کمک کند و از پاره شدن این قسمت جلوگیری نماید). آنگاه مجددا این عضلات را فشرده و منقبض کنید.
  • – این تمرین را هر روز چند مرتبه، هنگام انجام کارهای روزمره، تکرار کنید.

اکنون وقت آن است که تمرین «فشردن و بالا کشیدن» را به دو صورت «آرام» و «سریع» انجام دهید. می توانید در هر یک از حالات دراز کشیده، نشسته و ایستاده باشید فقط باید پاهای خود را کمی از هم جدا نمایید. آنگاه بصورت زیر عمل کنید:

  • – «فشردن و بالا کشیدن آرام» : ماهیچه های کف لگنی را به آرامی، تا جایی که می توانید، منقبض و فشرده کنید. سپس آنها را تا زمانی که می توانید در همین حالت نگه داشته و سپس به آرامی آنها را شل و رها کنید. برای درک بهتر کف لگن خود را مانند آسانسوری در نظر بگیرید که با بالا کشیدن باید 5 طبقه را طی کند. به آرامی از یک تا 5 بشمارید و آسانسور را در طبقه پنجم تا جایی که می توانید نگه دارید. سپس عضلات کف لگن را به آرامی شل کنید، گو اینکه آسانسور با هر شماره یک طبقه پایین می رود تا به شماره 1 برسید.
  • – «فشردن و بالا کشیدن سریع» : مراحل کشش و رهاسازی را مانند حالت قبل ولی به سرعت انجام دهید. می توانید با شماره 1 بالا بکشید و با شماره 2 رها کنید. این عمل را مکررا و با سرعت انجام دهید.

هر دو تمرین فوق را 5 بار یا تا زمانی که خسته شوید، انجام دهید.

با قویتر شدن عضلات، می توانید این تمرین را در دفعات بیشتر انجام داده و هر بار، عضلات را به مدت زمان بیشتری در حالت فشرده نگه دارید. پس از چند هفته، باید پیشرفت قابل توجهی داشته باشید؛ اما باید این تمرینها را به مدت چند ماه انجام دهید تا آنها به میزان حداکثر قدرت خود برسند.

چه تعداد دفعاتی باید تمرینهای مربوط به ماهیچه های کف لگن را انجام بدهم؟

بسته به میزان ضعیف بودن این ماهیچه ها در هنگام آغاز تمرینات، متفاوت است؛ اما تلاش کنید تا این تمرینها را با 50 مرتبه در روز آغاز کرده و ظرف چند هفته به میزان 120 بار در روز برسانید. اگر با مشکل ترشح ادرار مواجه هستید، این تمرینها را آنقدر انجام دهید تا مطمئن شوید که این عارضه مجددا بروز نمی کند.

گاهی قدرت ماهیچه های کف لگن خود را با جلوگیری از خروج ادرار و منقطع کردن جریان ادرار چک کنید؛ البته این کار را نباید در ابتدای صبح یا بعد از نزدیکی انجام دهید، چون احتمال ابتلا به عفونت مثانه را افزایش می دهد.

هنگامی که در آزمایش فوق کنترل مناسب را به دست آوردید، آنگاه می توانید ماهیچه های خود را به این ترتیب امتحان کنید:

  • – اول اطمینان حاصل کنید که مثانه شما تقریبا پر شده است،
  • – بعد چند بار روی یک خط در جا بپرید،

اگر ادرار از شما خارج نشد، تمرینها را برای حداقل یک ماه دیگر نیز ادامه دهید. هنگامی که ماهیچه های کف لگن شما به اندازه کافی تقویت شدند، باید این قدرت را در آنها تثبیت کنید؛ پس تمرینها را روزانه 2 یا 3 بار برای تمام عمر ادامه دهید.

چند نکته سودمند دیگر

  • – از این تمرینها در زمانی که نگران ترشح ادرار هستید (مثلا قبل از عطسه یا بلند کردن اشیاء سنگین)، استفاده کنید. به تدریج کنترل ترشح ادرار در شما بهتر خواهد شد.
  • – از انجام حرکت دراز و نشست با پاهای کاملا کشیده و همچنین از بالا آوردن و بالا نگه داشتن دو پا خودداری کنید، زیرا فشار شدیدی بر کف لگن و پشت شما وارد خواهد کرد.
  • – به مقدار معمول آب بنوشید، و به طور مرتب و دائم به توالت نروید؛ تنها هنگامی به توالت بروید که احساس می کنید مثانه شما کاملا پر شده است.
  • – وزن خود را تحت نظر داشته باشید: اضافه وزن، فشار اضافی بر ماهیچه های کف لگن شما وارد می کند.

اگر ظرف چند هفته پس از زایمان، وضعیت کف لگن شما به حالت طبیعی برنگشت، بهتر است آن را با پزشک خود در میان بگذارید. تمرینها را به مدت طولانی رها نکنید. هر چه مدت زمانی که شما این تمرینها را رها می کنید طولانی تر باشد، بازگشت کف لگن به حالت طبیعی نیز سخت تر خواهد شد. البته به یاد داشته باشید که اولین سوالی که پزشک از شما می پرسد، این خواهد بود که: آیا تمرینهای خود را انجام می دهید؟

اگر شما یکی از معدود مادرانی باشید که هنوز پس از گذشت 3 ماه از زایمان نیز از عارضه بی اختیاری ادرار رنج می برید، از پزشک خود بخواهید تا شما را به یک فیزیوتراپیست که در زمینه عوارض پس از زایمان تخصص دارد، معرفی کند.

منبع: نی نی سایت

 

کلیپهای آموزشی(قابل استفاده در موبایل) تمرینات کگل را از لینکهای زیر دانلود کنید. حجم هر کلیپ حدود 1.5 مگابایت است

تمرین 1

تمرین 2

تمرین 3

تمرین 4

تمرین 5

تمرین 6

تمرین 7

تمرین 8

تمرین 9

تمرین 10

تمرین 11

تمرین 12


آیا امکان تنگتر کردن دهانه واژن وجود دارد؟

تمرینات کیگل باعث تقویت عضلات پایینی لگن خاصره و ماهیچه هایی که در هنگام زایمان کشیده شده اند ، خواهد شد .این تمرینات حتی به لذت بیشتر جنسی (ارگاسم شدیدتر) نیز منجر خواهد شد چرا که باعث قویتر گردیدن و بیشتر انعطاف پذیر شدن ماهیچه ها خواهد گردید. اونها کیسه مثانه روهم سفتتر خواهند کرد که درنتیجه شما دیگر چکه های ادراری نخواهید داشت. نکته اینجاست که به هر حال اونها خود واژن رو تنگ نخواهند کرد بلکه در حقیقت ماهیچه های ورودی دهانه واژن رو تنگتر خواهند کرد. 

اینجا چگونگی تمرینات کیگل رو بهش اشاره خواهیم کرد:
1- در زمان ادرار ، بدون استفاده از دست ماهیچه هاتون رو جمع کنین تا جاییکه جلوی ادرار رو بمدت 4 ثانیه بگیرید و بعد دوباره ول کنین تا ادرار جاری بشود. تمرینات کیگل بروی این ماهیچه های بخش پایینی لگن خاصره فشار می آورد و آنها را تمرین می دهد.
2- (در حالت بدون ادرار و طبیعی ) اگر می خواهید که چک کنین تا مطمئن بشید که به ماهیچه درستی دارید فشار میارید ، می توانید یک یا دو انگشت خود رو داخل واژن کنید و بعد شروع به سقت کردن ماهیچه نمایید. اگر حس می کنین که داره به انگشتتون فشار میاد حتی به اندازه خیلی کم ، مشخص میشه که شما مسیر درستی را حرکت میکنین
3- پنج تا ده بار در روز ، بمدت ده دفعه اینکار رو انجام بدهید
4- این کار بین هشت تا ده هفته زمان خواهد برد تا شما بتونین نشانه های پیشرفت رو در اون مشاهده کنین اما تحمل
کنین و بدونین که قطعاٌ نتیجه میدهد چراکه اساس کار کیگل هم ، مثل همه تکنیکهای وزنه برداری و بدنسازی برای تاثیر به زمان نیاز خواهد داشت. میله های هالتر واژن هم برای این مسئله تاثیر گذار خواهد بود که می توان آنها را ازمغازه های مربوطه سکس شاپ خریداری نمود.

اگر تمرینات کیگل رو بطور مستمر و پیگیر انجام دادید ولی هیچگونه تغییری رو مشاهده کردید بهتره که با دکترتون تماس بگیرید و متدهای دیگر پزشکی رو برای رفع این مورد دنبال کنین که از جمله اونها:

مخروط واژن: این یک جسم نسبتا وزن دار می باشد و در اندازه های پنبه های دوران قائدگی، که زنها اون رو وارد واژن خودشون میکنند و سعی می کنند که نگهش دارند. افزایش وزن این اجسام بمرور باعث قویتر شدن ماهیچه های واژن میگردد. ابتدا از وزنه سبک شروع خواهد شد و دوبار در روز به مدت 15 دقیقه به ماهیچه های واژن فشار وارد میگردد. زمانیکه زن خود رو در نگهداری وزنه توانا دید وزن وزنه رو افزایش خواهد داد
محرکهای الکتریکی: با این روش قدرت ماهیچه های واژن و بخش تحتانی لگن خاصره نیز مشخص خواهد شد. با وصل و قطع کردن جریانی از برق باعث خواهند گردید که ماهیچه ها خود رو جمع و سپس شل نمایند. این روش ازهر یک تا چهار روز ادامه خواهد داشت که در بالاترین میزان آمادگی تا 20 دقیقه در یک مرحله نیز طول خواهد کشید. بسته به شرایط فرد و ماهیچه ها حتی ممکن است بمدت چند هفته مستمر این شیوه ادامه یابد. بعضی از دکترها این کار رو خود در مطب انجام میدهند اما دستگاهای ساده و قابل استفاده در منزل نیز قابل یافت میباشد.
نیو کنترل: این شیوه در حقیقت یک صندلی دارای بخش مغناطیسی میباشد که ماهیچه های بخش تحتانی لگن خاصره رو تحریک خواهد کرد. این شیوه توسط پزشکان مربوطه در مطب بمدت 20 تا 30 دقیقه و آنهم دوبار در هفته انجام میگیرد. طول مدت درمان در حدود 8 هفته خواهد بود.

اما بعضی ازپزشکان نیز برای شما که دارای مشکل کشیدگی واژن هستید جراحی رو پیشنهاد میدهند که مشخصاٌ این آخرین تیر ترکش خواهد بود محصولات لیزری و چیزهای پیچیده دیگر می توانند که شما رو به وضعیت قبلی برگردانند. و البته شما و پزشکتان هستید که تصمیم میگیرید چه کاری برای شما منطقی تر خواهد بود در پایان باید گفت چیزی برای خجالت وجود ندارد. این یک مسئله همگانیست و اطلاعات مربوط به آن که همکنون در اختیار شماست.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی تنظیم خانواده

مکیدن پستان و شیر دهی

اکثر نوزادان از بدو تولد قادرند پستان مادر را در دهان گرفته و همزمان با مکیدن آن شیر را بلعیده و براحتی نیز تنفس کنند . یعنی نوزاد طبیعی و رسیده می تواند عمل مکیدن ، قورت دادن و نفس کشیدن را توأمان انجام دهد .
به علت آنکه پستان مادر و دهان نوزاد متفاوت است ، در بعضی موارد لازم است تمهیداتی اندیشیده شود تا نوزاد بتواند یاد بگیرد چگونه پستان مادر را در دهان نگه دارد ، آنرا بمکد و شیر را بلع کند .
اشکالاتی که در این روند تکاملی به وقوع می پیوندد اکثراً به دلیل زایمان های غیرطبیعی و یا استفاده از مواد و ابزاری است که در جریان زایمان مورد بهره برداری قرار می گیرند ، که ذیلاً‌ به برخی از آنها اشاره می گردد :

۱- مصرف دارو در جریان زایمان از قبیل پتیدین یا بی حس کننده های نخاعی
۲- استفاده از داروهای ضد درد پس از زایمان
۳ – تغذیه نوزاد با بطری یا دادن پستانک به نوزاد که مکانیسم مکیدن متفاوتی نسبت به مکیدن پستان دارد .
۴- جدا نگه داشتن نوزاد از مادر پس از تولد و عدم اجرا یا اجرای ناقص هم اتاقی مادر و نوزاد
۵- درست بغل نگرفتن نوزاد و وضعیت ناصحیح نوزاد روی سینه مادر ( مثلاً فشار دادن سر نوزاد با دست )

باید در نظر داشت همه نوزادانی که پس از تولد به خوبی پستان مادر را نمی گیرند ، مشکل مکیدن پستان را ندارند . معهذا معدودی از نوزادان در گرفتن پستان و قورت دادن شیر در ابتدا دچار مشکلاتی هستند از جمله :
۱- نوزادانی که عادت داشته اند در رحم مادر شست خود را بمکند .
۲ – آنهایی که دچار ضربه های زایمانی و یا اختلالات عصبی شده اند .
۳- نوزادانی که واکنش جستجو ( Rooting Reflex ) در آنها ضعیف است و برای گرفتن پستان مادر دهانشان را به خوبی باز نمی کنند .
۴- نوزادانی که هنگام شیرخوردن دهان را کاملاً به پستان نمی چسبانند و یا آنرا مکرراً رها می کنند .
۵- نوزادانی که تحت تأثیر داروهای مصرف شده توسط مادر قرار دارند .
۶- نوزادان نارس یا آنهایی که دیرتر از موعد مقرر متولد شده اند .
۷- نوزادانی که با ناهنجاری مادرزادی دهان و بینی بدنیا آمده اند ( شکاف کام یا انحراف تیغه بینی و یا گره ضخیم زیرزبانی و … )

نشانه های مکیدن ناموفق عبارتند از :
۱- هاله پستان خارج از دهان و لبهای نوزاد به داخل فرو رفته و یا ( غنچه شده ) و چانه دور از پستان است .
۲- مراحل تکاملی با تأخیر همراه است .
۳- افزایش وزن مطلوب نبوده و دفعات اجابت مزاج و دفع ادرار کم است .
۴- هنگام شیرخوردن سروصدای زیادی ایجاد می شود .
۵- دفعات تقاضا برای شیرخوردن و مدت شیرخوردن زیاد و طولانی است ( بیش از یکساعت )
۶- حرکات چانه نامنظم و لرزشی است و ممکن است در صورت ، حرکات و پرش های غیرعادی مشاهده گردد . ( گونه ها فرو می روند )

منبع: aftab.ir

چگونه و در چه مواقعی باید شیر مادر را دوشید؟

گاه اتفاق می افتد مادر مجبور شود شیر خود را بدوشد و بوسیله فنجان ، استکان ،‌قاشق ، قطره چکان ،‌سرنگ و یا حتی لوله به کودک بخوراند. از جمله :

الف) در مورد نوزاد نارس و یا بیماری که در بیمارستان بستری است و از طریق لوله ،‌سرنگ ،‌فنجان و غیره تغذیه می شود.

ب)‌آن دسته از شیرخوارانی که به دلیل نقایص جسمی لب و دهان و امثال آن قادر به مکیدن نیستند.

ج )‌مادری که در خارج از منزل اشتغال داشته و به هیچ وجه امکان تغذیه مستقیم در ساعت کار برای او وجود ندارد.

د) برای جلوگیری از احتقان پستان یا در شرایط و موارد خاص و معدودی که به دلیل بیماری مادر و یا کودک و یا هر علت دیگری مکیدن و تخلیه پستان توسط کودک برای مدتی مقدور نباشد.

آمادگی اولیه برای دوشیدن شیر:

 زمانی از روز را می توان برای دوشیدن شیر انتخاب کرد که پستان پر از شیر باشد. در بیشتر مادران صبح ها پستان ها پرتر است ولی عملا در هر موقعس از روز می توان پستان ها را دوشید. برای مثال می توان بعد از هر وعده تغذیه شیرخوار ،‌شیر اضافی را دوشید و دخیره نمود.

‌بهتر است 10 تا 20 دقیقه قبل از شروع دوشیدن شیر،‌مادر کمی استراحت کند . یک لیوان شیر، آب میوه ، چای کم رنگ یا سوپ بخورد. مایعات گرم بیشتر از مایعات سرد به ترشح شیر کمک می کنند.

 وسایلی که برای دوشیدن شیر بکار می روند باید تمیز باشند. شیر مادر را می توان با دست یا وسیله مکانیکی مثل  پمپ یا شیردوش های نوع دستی و یا برقی دوشید. این وسایل بعد از هر بار استفاده باید فورا شسته شوند. (شیر دوش های دستی خیلی مناسب نیستند و بهتر است حتی اامقدور مورد استفاده قرار نگیرند) دست ها را باید با آب و صابون ،‌ ولی پستان را فقط با آب ساده شستشوداد و از بکار بردن هر گونه کرم ، لوسیون ، روغن و … پرهیز کرد.

 موقع دوشیدن شیر،‌مادر باید در وضعیت راحتی باشد، بهتر است بنشیند و اگر ممکن است ،‌ پاها را کمی بالا بگذارد. محیط نیز باید ساکت و آرام باشد و به صدا درآمدن زنگ تلفن و یا زنگ منزل و سایر امور باعث قطع دوشیدن شیر نشود.

 هنگام دوشیدن شیر،‌اگر مادر به کودکش فکر کند و یا تصور شیر دادن و در آغوش گرفتن او را داشته باشد به ترشح و جاری شدن شیر کمک می شود. کنار کودک نشستن و به او نگاه کردن نیز همین اثر را دارد.

 برای بهتر جریان یافتن شیر ،‌توصیه می شود یک حوله گرم و مرطوب به مدت 5 تا 10 دقیقه روی پستان و نوک آن قرار داده شود . حمام کردن یا ماساژ دادن هم به این کار کمک می کند ،‌ بدین ترتیب که :‌ یک دست زیر پستان و دست دیگر بالای آن قرار گیرد. با حرکت یک یا هر دو دست هم زمان با هم از طرف قفسه سینه به نوک زیر پستان مچاری شیر لمس شده و شیر به طرف مخازن آن که در زیر هاله پستان قرار دارند،‌جریان پیدا می کند.

  روش دوشیدن شیر
برای دوشیدن شیر با دست صورت می گیرد،‌دست باید طوری قرار گیرد که 2 انگشت زیر پستان و درست در لبه تحتانی هاله پستان قرار دارند، برای خروج شیر باید روی این قسمت فشار وارد شود نه به نوک یا خود پستان. زیرا فشار دادن نوک پستان نه تنها سبب جاری شدن شیر نمی شود ،‌ بلکه موجب ترک خوردگی ،‌سوزش و نازک شدن پوست نوک پستان هم می شود.

بنابراین:‌

اگر دوشیدن شیر با دست صورت می گیرد،‌دست باید طوری قرار گیرد که 2 انگشت زیر پستان و درست در لبه تحتانی هاله پستان و شست در بالا و روی لبه فوقانی هاله واقع شود. آن گاه باید دست را به قفسه سینه تکیه داد و مطابق شکل زیر،‌اول پستان را به طرف قفسه سینه و سپس به جاو آورد تا شیر به آسانی خارج شود. با قرار دادن انگشتان در جهات مختلف هاله ، مجاری  دیگر شیر هم تخلیه می شوند.
هنگام دوشیدن شیر با دست ،‌باید برای جمع آوری شیر از لیوان یا ظرف دهان گشاد ( که قبلا جوشیده است ) استفاده نمود . گاهی لازم است لیوان تمیزی هم زیر پستان دیگر قرار داده شود تا قطره های شیری که هم زمان با دوشیدن از پستان دوم ترشح می شود جمع آوری گردد.
برای دوشیدن شیر علاوه بر روش فوق که ذکر شد،‌از شیردوش های برقی نیز می توان استفاده کرد.این نوع شیردوش ها که اخیرا به بازار آمده اند،‌به صورت تکی یا دو تایی ( جهت دوشیدن همزمان پستان های مادر) در دسترس مادران قرار دارند و قابل استریل شدن درآب جوش بوده ،‌ با برق باطری کار می کنند. قدرت مکش آنها بسیار مناسب است و بدون هیچگونه درد و ناراحتی مقدار بیشتری شیر را در زمان بسیار کمتری از پستان های مادر می دوشند و به هیچ عنوان با دست تماس ندارند،‌در نتیجه میزان آلودگی نیز در دوشیدن شیر به حداقل ممکن می رسد. این شیر دوش ها در منزل و یا محل کار مادران شاغل قابل استفاده هستند. لازم به ذکر است اکثر مادران رضایت خود را از کاربرد انواع شیردوش های الکتریکی ابراز نموده اند.

‌(برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن های 8891169 و 8891170 دفتر انجمن تغذیه با شیرمادر تماس حاصل فرمایید.)

 شیر دوشیده شده مادر چگونه باید ذخیره و یا فریز کرد؟

ظرف های پلاستیکی برای جمع آوری و ذخیره شیر بهتر از ظرف های شیشه ای هستند، نه فقط به دلیل دیرتر شکستن ، بلکه به آن خاطر که لکویست ها یا گلبولهای سفید موجود در شیر مادر به جدار ظرف شیشه ای می چسبند و خاصیت خود را از دست می دهند. لیوان و بطری که برای دوشیدن و ذخیره کردن شیر مورد استفاده قرار می گیرند ،‌همیشه باید قبلا جوشانده شوند و پس از خنک شدن مورد استفاده  قرار گیرند،‌شیر دوشیده  شده را باید بلافاصله داخل یخچال و یا فریزر قرار داد. شیر دوشیده شده در درجه حرارت اتاق به شرطی که دور از آفتاب ،‌گرمای چراغ و یا شوفاژ باشد،‌حداکثر 6 تا  8 ساعت قابل استفاده است ولی باید توجه داشت ،‌شیری که در درجه حرارت اتاق نگهداری شده باشد دیگر قابل فریز کردن نیست .. شیر دوشیده شده را می توان تا 48 ساعت در بخچال نگهداری نمود و یا ظرف 30 دقیقه اول در یخچال گذاشت ،‌ سپس فریز کرد. ظرفی که برای فریزر کردن به کار می رود باید فقط تا سه چهارم از شیر پر شود تا جای یخ زدن نیز داشته باشد. بهتر است روی ظرف ،‌تاریخ دوشیدن  شیر هم ثبت شود تا در هر بار استفاده ، اول شیرهای قدیمی تر مصرف گردد. در صورتی که شیر مادر در قسمت جایخی یخچال نگهداری شود، تا دو هفته و در فریزرهای معمولی‌( 18 – درجه ) تا 3 ماه و درفریزرهای صنعتی (‌32 – درجه سانتی گراد) تا 6 ماه قابل استفاده است .

 شیر فریزشده را چگونه باید ذوب کرد؟

برای مصرف شیر دوشیده شده منجمد،‌هرگز ظرف محتوی شیر را نباید مستقیم بر روی اجاق قرار داد، بلکه باید آن را در مدت نیم تا یک ساعت به درجه حرارت بدن رساند. (‌با چکاندن یک قطره شیر روی ساعد،‌حرارت مناسب را می توان تشخیص داد.

الف ) ‌ظرف محتوی شیر فریزشده را در ظرف آب  ولرم گذاشته و نکان داد تا کم کم یخ آن باز شده و یا این که ،

ب )‌ ظرف محتوی شیر را در قابلمه ای که مقداری آب داد قرار داد و قابلمه را روی اجاق گذاشت.

گرم کردن سریع شیر در روی اجاق یا فر یا ماکروویو باعث می شود که ویتامین های آن به سرعت تخریب شده و پروتئین های آن نیز تغییر یابد ، شیر منجمد شده ای که ذوب و گرم شده ظرف نیم تا یک ساعت باید مصرف شود و هرگز نباید شیر ذوب شده را دوبار فریز نمود.

عواملی که به رگ کردن پستان مادر (جهش شیر )کمک می کند عبارتند از:

آرامش مادر

شنیدن صوت قران کریم

نوشیدن نوشیدنیهای گرم درخلال شیر دادن

دراز کشیدن

دوش گرفتن

نفس عمیق کشیدن

تماس پوست به پوست در ساعت اول تولد پس از زایمان به استحکام پیوند عاطفی میان مادر و کودک و شروع موفق تغذیه با شیر مادرکمک می کند

خطرات تغذیه کودک با موادی غیر از شیر مادر

-جانشین تغذیه نوزاد با کلستروم می شود

– کودک مستعد ابتلا بیشتر به عفونتهای اسهال ،سپتی سمی ،و مننژیت می شود

-احتمال بروز آلرژی و اگزما افزایش می یابد

-با مکیدن نوزاد تداخل پیدا می کند ؛بدین صورت که احساس گرسنگی کودک را ارضا می کند ؛بنابراین کودک تمایل کمتری نسبت به تغذیه با شیر مادر خواهد داشت

-باعث سر درگمی شیر خواردر گرفتن پستان می شود

اگر شیر خوار در هفته اول و دوم نتوانست پستان مادر را بگیرد باید :

-شیر را دوشیده و با فنجان به کودک داد.

-مقدار کمی از شیر را مستقیما به داخل دهان شیر خوار دوشید

-به شیر خوار اجازه داده تا درتماس پوست به پوست با مادر ،با میل خود پستان را بگیرد

تغذیه با شیر مادر در طول بیماری کودک باعث بهبودی سریعتر کودک می شود

اگر مکیدن کودک بیمار خوب است مادر بایدبه دادن بیشتر (بیش از 12 بار در شبانه روز )تشویق شود.

اگر نوزاد پستان را می مکد ولی مکیدن او کمتر از قبل شده به مادر توصیه می شود دفعات تغذیه را بیشتر کند

اگر نوزاد قادر به مکیدن پستان نیست یا به قدر کافی نمی مکد شیر مادر را دوشیده با فنجان و قاشق به نوزاد داده شود

اگرشیر خوار قادر به خوردن شیر دوشیده شده از طریق فنجان نیست شیر دوشیده شده مادر را از طریق لوله معدی باید به او داد

اگرشیر خوار قادر به تغذیه از راه دهان نباشد باید دوشیدن شیر ادامه یافته تا مجدد شیر خوار قادر به تغذیه از راه دهان باشد

ماساژ شانه و گردن مادر –ماساژ ملایم پستان

علل امتناع شیر خوار ازگرفتن پستان

1:بیماری

2:درد

3:گرفتگی بینی

4:خواب آلودگی

5:اشکال در روش شیردهی

6:استفاده از شیشه یا پستانک

7:یکباره جاری شدن شیر به مقدار زیاد

باقی گذاردن یک قطره کوچک از شیر بر روی نوک پستان ،به سلامت نوک پستان کمک می کند.

اگر شیر خواری به اندازه کافی ادرار می کند به این معناست که به مقدار کافی شیر دریافت می کند .

بسیاری از مادران به دلیل اینکه شیر خوارشان زیاد گریه می کند شروع به دادن غذا ،مایعات ،شیشه و….می کنند در حالیکه تنها یکی از دلایل گریه نوزاد می تواند گرسنگی او باشد و دلایل متفاوت دیگری برای گریه نوزاد وجود دارد از جمله قولنج ،بیماری یا درد ،خستگی ،گرم بودن ،سرد بودن ،کثیف بودن ،غذاهای مادر،داروهای مادر و ….

علائم اصلی حاکی از نا کافی بودن شیر مادر

-وزن گیری نا کافی به شرط سالم بودن شیر خوار

-دفع ادرار پر رنگ و کاهش یافته (کمتر از 6 بار در شبانه روز)

 نکته :اگر نوزاد در دو هفتگی وزن تولد را باز یافته یا اگر بعد از هفته اول روزانه 15-30 گرم وزن می گیرد کمبود شیر وجود ندارد ولی اگر بعد از هفته دوم زندگی وزنش کمتر از وزن تولد است یا وزن گیری کمتر از مقدار فوق دارد و بیماری ندارد بایستی به فکر کمبود شیر بود.

نکته:گفته میشود اگر کهنه شیر خواربه دفعات زیاد خیس ولی اجابت مزاج نداشته باشد و وزن گیری مناسبی نداشته باشدباید فکر کرد که کالری کافی دریافت نمی کند.یعنی شیر ابتدای پستان را مکرر خورده ولی آنقدر ادامه نداده که شیر پسین یا انتهایی پستان را بخورد و کالری کافی دریافت کند.

گریه شیر خوار به دلیل جهش رشد

چند روزی شیر خوار بسیار گرسنه به نظر می رسد و تمایل دارد دفعات بیشتری بخورد ،این حالت در حوالی هفته دوم و 6هفتگی و 12 هفتگی دیده می شود ولی در هر زمانی ممکن است این حالت دیده شود که به علت جهش رشد و نیاز بیشتر کودک به غذاست که با چند روز مکیدن قویتر و بیشتر پستان تولید شیر را افزایش داده و مجدد به حالت عادی باز می گردد .

تولید بیش از حد شیر

وقتی شیر خوار به پستان گذاشته نشود ممکن است بخواهد مکرر بخورد یا مدت طولانی بمکد در این صورت پستان مادر بیش از حد تحریک شده تولید شیر افزایش می یابد یا قبل از اینکه شیر خوار شیر یک پستان را به طور کامل مصرف کند مادر پستان را از او گرفته و به پستان دیگر بگذارد ،در این صورت شیر خوار شیر پیشین بیشتری دریافت می کند و ممکن است مدفوع شل ،سبز رنگ و وزن گیری ناکافی داشته یا خوب رشد نکرده ولی گریه اش زیاد باشد و بخواهد مکرر یا طولانی شیر بخورد در این صورت مادر شیر فراوان دارد اما ممکن است فکر کند شیرش کافی نیست.

ممکن است مادر به دلیل اینکه در ابتدا با حجم کم آغوز مواجه شده است فکر کند کم شیر است در حالیکه باید بداند مقدار آغوز کم است و از روز 2-3 به بعد شیر زیاد می شود.

مشکلات پستان در شیر دهی و نحوه برخورد با آن:

1- نوک پستان فرو رفته

بلافاصله بعد از زایمان شیر خوار تغذیه با پستان را شروع کنید .تماس پوست به پوست با مادر پیدا کندو با استفاده از پمپ شیر دوش یا سرنگ نوک سینه را بر جسته تر کنید.در صورت لزوم در هفته اول و دوم شیر از پستان دوشیده و با فنجان به کودک داده شود .

در زمان شیر خوردن لازم است شیر خوار مقدار زیادی از نسج پستان را در دهان بگیرد نه فقط نوک آن را .می توان از کودک یا فرد بزرگتری برای مکیدن به منظور بیرون کشیدن نوک پستان مادر استفاده نمود.

می توان با استفاده از سرنگ یا بطری آب گرم نوک پستان را به بیرون کشید.

2-نوک بزرگ:

گاهی اوقات اگر شیر خوار کوچک باشد یا مکیدن نا موثر داشته باشد ممکن است مکیدنش مشکل شود.

در اینصورت دوشیدن با دست منجر به نرم شدن نوک و هاله پستان میشود و اجازه می دهد که شیر خوار راحت تر پستان را بگیرد.

3- نوک صاف یا کوچک

در این حالت فشردن پستان و هاله پستان بین دو انگشت که تا حد ممکن نوک سینه را بر جسته تر کند؛کمک کننده است.

نرم کردن نوک و هاله پستان قبل از تغذیه(با کمی دوشیدن) نیز کمک میکند .

بیرون کشیدن نوک پستان با شیر دوش برقی قبل از تغذیه نیز می تواند مفید باشد.

4-پستان محتقن

تاخیر در شروع تغذیه با شیر مادر ،خوب نگرفتن پستان ،عدم تخلیه مکرر شیر و محدود کردن زمان شیردهی می تواند منجر به احتقان در پستان شود.

بهترین راه درمان احتقان پستان همان تخلیه شیر است .اگر شیرخوار می تواند بمکد باید مکرر تغذیه شود ،در غیر این صورت شیر دوشیده شود .

موارد زیر به جریان یافتن شیر و نرم شدن پستان کمک می کند :

کمپرس گرم روی پستان یا دوش گرفتن با آب گرم

ماساژ گردن و پشت

ماساژ ملایم پستانها

استراحت مادر

تحریک پوست و نوک پستان

پس از تخلیه پستان محتقن ،کمپرس سرد روی پستانها به کاهش ورم در پستانها کمک می کند.

روشهای دوشیدن شیر

1 : دوشیدن شیر با دست

2:استفاده از پمپهای شیر دوش دستی یا الکتریکی

دوشیدن شیربا دست مفیدترین طریق دوشیدن است که نیاز به هیچ وسیله ای ندارد و مادر می تواند در هر جا و هر زمانی که نیاز دارد به انجام آن بپردازد .

روش دوشیدن شیر با دست

1:شست در بالا و دو انگشت اول زیر پستان قرار گیرد

2: پستان باید به طور مستقیم به طرف قفسه سینه فشار داده شود . پستان های بزرگ را میتوان قدری بالا آورده بعد فشار داد.

3:سپس پستان ها را به کمک شست و انگشتان به طرف جلو آورده و به قسمت لبه آرئول فشار وارد نموده تا شیر به آسانی خارج شود

4:محل قرار گرفتن انگشتان دور هاله قهوه ای پستان را باید تغییر داده تا تمام ذخایر شیر تخلیه شود

5: دوشیدن شیر20-30دقیقه وقت می گیرد

شیر دوشیده شده را می توان :

48 ساعت در یخچال

2هفته در جا یخی

3 ماه در فریزر های خانگی نگهداری کرد.

ذوب کردن شیر منجمد شده باید به آهستگی انجام گیرد و ظرف شیر دوشیده شده در داخل آب ولرم قرار داده تا ذوب شود .

چگونگی تغذیه شیر خوار با فنجان

1: شیر خوار را مستقیم یا نیمه نشسته نگاه دارید

2: فنجان شیر را جلوی لبهای شیر خوارنگه دارید

3: فنجان را یک بر کنید تا شیر با لبهای شیر خوار برسد

4: نوزاد کم وزن شیررا با زبان به داخل دهان می کشد

5: نوزاد بزرگتر شیر را می مکد

6: شیر را داخل دهان کودک نریزید

7:وقتی نوزاد به حد کافی شیر خورد دهانش را می بندد و بیش از آن شیر نمی خورد

شیردهی در مادران شاغل

به منظور حمایت از مادران شاغل در دوران شیر دهی قانون مرخصی زایمان به مد ت 6 ماه و همچنین قانون یک ساعت مرخصی برای شیردهی در طی ساعات کارتا24ماهگی کودک توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شد .

لذا کلیه خانمهای شاغل میتوانند طی مرخصی زایمان نوزاد را با شیر خود تغذیه نمایند .

بعد از برگشت از کار لازم است مادر دفعات تغذیه نوزاد در عصر و شب را افزایش دهد.ضمنا می تواند شیر خود را در شیشه و برای تغذیه شیرخوار ذخیره کند .اطرافیان می توانند این شیر را با فنجان ؛قاشق یا لیوان به شیرخوار بدهند.

تغذیه

در دوران بارداری جنین کاملا وابسته به مادر است و مواد غذایی که مادر دریافت میکند از راه جفت به جنین میرسد ،بنابراین تغذیه مناسب مادر باردار علاوه برتامین سلامت خودش ،در سلامت جنین و نوزاد آینده هم نقش مهمی دارد.

غذای روزانه مادر باردار باید دارا ی همه گروههای غذایی باشد چون استفاده از یک گروه غذایی همه مواد لازم را تامین نمی کند

گروههای غذایی عبارتند از :

1-گروه نان و غلات

مواد این گروه منبع خوبی برای تولید انرژی است .از قبیل انواع نان مخصوصا نان سبوس دار مثل نان سنگک و برنج و ماکارونی ،جوو گندم و ذرت

2-گروه گوشت و حبوبات و تخم مرغ و مغزها

این گروه غذایی پروتئین و آهن بدن را تامین میکند و مواد غذایی موجود در این دسته برای خون سازی ،تکامل سیستم عصبی و رشد جنین لازمند.مانند انواع گوشت قرمز ،مرغ ،ماهی ،تخم مرغ ،انواع مغزها ،انواع حبوبات .

به منظور جلوگیری از سرایت بیماریهای انگلی حتما باید گوشت کاملا پخته شود .ضمنا مخلوط غلات و حبوبات مانند عدس پلو و لوبیا پلو منبع خوبی از پروتئین برای مادر باردار است.

3-شیر و فراورده های آن

مانند پنیر ،ماست ،کشک.

مصرف این مواد هم کلسیم بدن مادر را تامین می کند و هم برای استخوان بندی جنین و شکل گیری و استحکام دندانهای او در آینده ضروری است.

علاوه بر کلسیم این گروه دارای مواد غذایی دیگری مثل فسفر و انواع ویتامین آ،ب بوده و منبع تامین پروتئین نیز می باشد.

4-سبزی ها و میوه ها

این گروه شامل انواع سبزی ها مثل کاهو ،هویج ،گوجه فرنگی ،سیب زمینی ،جعفری ،انواع میوه های تازه و خشک (توت خشک ،کشمش،انجیر،و…. )که شامل ویتامینهای مورد نیاز بدن بخصوص ویتامین آ ( سبزیهاو میوه های سبز تیره ،زرد ،نارنجی مثل سبزی خوردن ، کاهو زرد آلو هویج و…) و ویتامین ث(انواع مرکبات،فلفل دلمه ای ،گوجه فرنگی و…) و مقداری آهن هستند .

برای تامین ویتامین ث لازم است سبزیجات و میوه جات به صورت تازه مصرف شود ،زیرا طبخ این مواد ویتامین ث را از بین می برد.

در مورد مصرف سیب زمینی توصیه می شود ابتدا کاملا تمیز شسته شود و با پوست پخته شود.

مصرف مقدار کافی مواد غذایی حاوی کلسیم ، پروتئین، ویتامین ث و همچنین اسید فولیک در دوران بارداری سلامت مادر و جنین را تامین می کند .

اسید فولیک ماده ای است که مصرف آن بخصوص در سه ماهه اول بارداری برای رشد سیستم عصبی جنین لازم است . –سبزیجاتی مثل گل کلم و اسفناج منبع خوبی برای اسید فولیک می باشد.

غذاهای چرب ،شیرینی ،مواد تحریک کننده مثل :چای و قهوه در بارداری باید با احتیاط مصرف شود.

به طور کلی باید به زنان حامله توصیه شود هر چه دوست دارند و به هر میزان می خواهند بخورند

هر چه افزایش وزن در دوران بارداری بیشتر باشد افزایش وزن بعد از زایمان هم بیشتر است

منابع:جزوه راهنمای مشاوره با مادران برای تغذیه با شیر مادر-ترجمه :دکتر فریور و سوسن سعدوندیان. گرداورنده:اسما فاروقی نام مجموعه:راهنمای مادران باردار در خصوص شیردهی(mums.ac.ir)

banovan.blogsky.com

مصرف دارو در زمان شیردهی

هر چند مصرف بسیاری از داروها در دوران شیردهی بی خطر است ولی تقریباً تمامی داروها به درجاتی وارد شیر مادر شده و بعضی از آنها بر روی تولید شیر نیز تأثیر دارند. برای اطمینان، همیشه در مورد دارویی که قصد مصرف آن را دارید، حتی داروهایی نظیر استامینوفن که نیاز به نسخه ندارند، نظر پزشک را جویا شوید. در جداول زیر میزان خطر مصرف داروهای مختلف در زمان شیر دهی آورده شده است.

داروهایی که مصرف آنها با دوز معمول بی خطر است

داروهایی که مصرف آنها در زمان شیردهی با دوز معمول بی خطر است

نام ژنریک نام تجارتی کاربرد
استامینوفن تایلینول (Tylenol) ضد درد
آنتی اسیدها Maalox, Mylanta درمان زخم معده
بوپیواکائین (Bupivacaine) Marcaine بی حسی موضعی
کافئین قهوه، نوشابه های گازدار محرک
سفالوسپورین ها Keflex, Ceclor, Ceftin, Omnicef, Suprax آنتی بیوتیک برای درمان عفونت های ریوی، گوش، پوستی، دستگاه ادراری، گلو و استخوان
کلوتریمازول Lotrimin, Mycelex درمان عفونت های مخمری و قارچی
داروهای ضد بارداری (حاوی فقط پروژستین) Micronor, Norplant, Depo-Provera ضد بارداری
کورتیکواستروئیدها (کورتون) پردنیزون درمان التهاب مفاصل و مشکلات دیگر
اسپری های ضد احتقال بینی (decongestant) Afrin ضد احتقان و گرفتگی بینی
دیگوکسین Lanoxin مشکلات قلبی
اریترومایسین E-Mycin, Erythrocin آنتی بیوتیک برای عفونت های پوستی و تنفسی
فکسوفنادین (Fexofenadine) Allegra ضد حساسیت
فلوکونازول (Fluconazole) Diflucan ضد عفونت های مخمری
هپارین ضد انعقاد
ایبوپروفن Motrin, Advil ضد درد
داروهای استنشاقی، داروهای متسع کننده برونش و کورتیکواستروئیدها Albuterol, Vanceril ضد آسم
انسولین دیابت: دوز لازم ممکن است در دوران شیردهی تا 25% کاهش داده شود
لابتالول (Labetalol) Normodyne, Trandate فشار خون
داروهای ملین، نرم کننده های مدفوع Metamucil, Colace درمان یبوست
لیدوکائین گزیلوکائین بیحسی موضعی
لوراتادین (Loratadine) Claritin ضد حساسیت، آنتی هستامین
هپارین های با وزن مولکولی پایین (انوگزاپارین، دالتپارین، تینزاپاراین) Lovenox, Fragmin, Innohep ضد انعقاد
سولفات منیزیم درمان پره اکلامپسی و اکلامپسی (مسمومیت حاملگی)
متیل دوپا آلدومت (Aldomet) ضد فشار خون
متیل ارگونوین (Methylergonivine) مترژین پیشگیری یا کنترل خونریزی بعد از زایمان
متوپرولول Lopressor ضد فشار خون
میکونازول Monistat 3 درمان عفونتهای مخمری
پنی سیلین ها آموکسی سیلین، پنی سیلین VK ضد عفونت های باکتریایی (آنتی بیوتیک)
پروپرانولول ایندرال ضد فشار خون و مشکلات قلبی
تئوفیلین Theo-Dur درمان آسم و برونشیت
داروهای تیروئید Synthroid درمان بیماری های تیروئید
واکسن ها (همه)
وانکومایسین Vancocin, Vancoled آنتی بیوتیک
وارفارین کومادین ضد انعقاد

داروهایی که مصرف آنها احتمالاً بی خطر است

در مورد تاٍر این داروها بر نوزاد شیرخوار اطلاعات کمی در دسترس است ولی در صورتیکه تأثیر داشته باشند خفیف است. در بعضی موارد نادر شیرخوار ممکن است واکنش آلرژیک بروز دهد.

داروهایی که مصرف آنها در زمان شیردهی احتمالاً بی خطر است

نام ژنریک نام تجارتی کاربرد
مهار کننده های ACE انالاپریل (Vasotec)، بنازپریل(Benazepril OR Lotensin) درمان فشار خون
آسیکلوویر و والاسیکلوویر Zovirax, Valtrex ضد ویروس تبخال
داروهای آنتی کولینرژیک Pro-Banthine درمان اسپاسم های روده ای و کیسه صفرا؛ ممکن است سبب کاهش تولید شیر شود
داروهای ضد تشنج Depakote, Dilantin, Tegretol از مصرف ethosuximide، فنوباربیتال و پیریمیدون خودداری کنید
آنتی هیستامین ها بنادریل، کلر-تریمتون ممکن است سبب کاهش تولید شیر و گیجی شیرخوار شود
دارو های ضد سل INH درمان سل
آزاتیوپرین ایموران (Imuran) سرکوب دستگاه ایمنی بعد از پیوند اعضاء
باربیتورات ها (غیر از فنوباربیتال) Fiorinal, Fioricet برای خواب آلود کردن و سردرد های تنشی
ضد احتقان های (دکونژستانت) خوراکی Sudafed, Entex PSE درمان احتقان بینی بر اثر سرما خوردگی یا حساسیت؛ ممکن است سبب کاهش تولید شیر شود
ارگونوین (کوتاه مدت) درمان خونریزی رحم؛ ممکن است سبب کاهش تولید شیر شود
فلوکونازول Diflucan ضد قارچ
گادولینیوم Magnevist, Omniscan عکسبرداری MRI
هالوپریدول هالدول درمان اختلالات روانی
مهار کننده های هیستامین H2 سایمتیدین (Tagemet)، رانیتیدین (Zantac)، نیزاتادین (Axid)، و فاموتیدین (Pepcid) درمان زخم معده
لورازپام Ativan درمان اضطراب
متی مازول Tapazole درمان پرکاری تیروئید؛ زیر 20 میلی گرم در روز احتمالاً بی خطر است
متوکلوپرامید Reglan,Plasil ضد تهوع
ناپروکسن (Naproxen) Naprosyn, Anaprox, Aleve ضد درد؛ در شیرخوار بالای 1 ماه مشکلی ندارد
اگزازپام Serax درمان اضطراب
پاروکستین (Paroxetine) Paxil درمان افسردگی
فنوتیازین ها Compazine, Stelazine, Thorazine
پروپیل تیو اوراسیل (Propylthiouracil – PUT) درمان پرکاری تیروئید
کینیدین درمان نامنظمی های ضربان قلب
سرترالین Zoloft درمان افسردگی
اسپیرونولاکتون Aldactone, Aldactazide درمان فشار خون
سولفیسوکسازول Gantrisin عفونت های دستگاه ادراری
سوماتریپتان Imitrex درمان میگرن
تتراسیکلین ها (زیر 14 روز) تتراسیکلین، داکسی سیکلین درمان جوش های صورت و عفونت های دستگاه ادراری
داروهای مدر تیازیدی HydroDiuril, Esidrix درمان فشار خون و ادم
به‌دست Lovemaking برچسب‌خورده با

زایمان طبیعی یا سزارین

 

زایمان طبیعى به نفع مادر، کودک و اقتصاد خانواده است

حاضر نیستیم زنده زنده شکنجه شویم. این تصورى است که در میان نسل جدیدى از زنان رایج شده است که زایمان به شیوه طبیعى را انتخاب نمى کنند. در یک کلینیک مراقبت هاى قبل و بعد از باردارى در خیابانى در شمال شهر تهران ، زن جوانى در انتظار به دنیا آمدن نخستین فرزندش، مى گوید: «از زایمان طبیعى فقط صحنه هاى جیغ و فریاد زن ، و دردى که مى کشد در خاطرم هست. واقعاً زایمان طبیعى مثل شکنجه است.»

حالا او با انتخاب زایمان به شیوه سزارین از تصور روزى که وضع حمل خواهد کرد، خوشحال و هیجان زده است: «این طورى نه خودم اذیت مى شوم و درد مى کشم و نه اطرافیانم به زحمت مى افتند. با پاى خودم به بیمارستان مى روم و مثل زایمان طبیعى به بچه هم فشار نمى آید.»

این زنان در مقایسه با زنان پیش از خود چه تفاوتى کرده اند؟!

به نظر مى رسد با وجود شیوه هاى نوین پزشکى ، این زنان دیگر حاضر به تحمل درد و رنج زایمان طبیعى نیستند. مسئول کلینیک مى گوید: «انگیزه اغلب زنان از زایمان به شیوه سزارین، کاهش آستانه درد است.» و با مثالى که مى زند بر این نکته صحه مى گذارد:

« از هر 10 زن باردارى که به این مرکز مراجعه مى کنند، 5 نفر آنها تصمیم قطعى براى زایمان به شکل سزارین دارند. 3 نفر بین انتخاب زایمان طبیعى و سزارین مرددند و منتظر اعلام نظر پزشک مى مانند و فقط 2 نفر به قطع و یقین مى خواهند به شکل طبیعى زایمان کنند. »

نه فقط در تهران ، بلکه وضعیت در شهرستان ها نیز همین گونه است. دکتر« پردیس بهرامیان » جراح و متخصص زنان و زایمان مى گوید: « در شهرهاى کوچک که تا چند سال پیش یک سزارین هم انجام نمى شد، زایمان به روش سزارین افزایش یافته است.»

به این ترتیب شاید به زودى پرونده زایمان طبیعى براى همیشه بسته شود و از آن فقط خاطره اى در نقل قول هاى مادران و مادربزرگ ها باقى بماند!

آمار چه مى گوید؟

آمار مى گوید در ایران در سال 79 حدود 35 درصد از کل زایمان ها به روش سزارین بود. در سال هاى بعد این رقم سیر صعودى پیدا کرد و در سال 82 آمار سزارین در بیمارستان هاى دولتى دانشگاهى 29 درصد ، در بیمارستان هاى دولتى غیر دانشگاهى 44 درصد و بیمارستان هاى خصوصى 88 درصد شد.

مدیر انجمن مامایى کشور هم اعلام کرده: « 60 درصد زایمان هاى زنان ایرانى سزارین است.» « ناهید خداکرمى» افزوده است: « در حالى که به طور طبیعى فقط باید 10 تا 15 درصد زایمان ها به صورت سزارین انجام شود، اما متأسفانه عمل هاى سزارین در برخى بیمارستان هاى خصوصى به 100 درصد رسیده و در بیمارستان هاى دولتى در تهران و در شهرستان ها این عمل 60 تا 70 درصد کل زایمان هاست.»

فاصله ما از این لحاظ هم با کشورهاى دیگر عجیب و باور نکردنى است:

«85 درصد زایمان ها در ایرلند به طور طبیعى انجام مى شود. در سوئد 40 درصد زایمان ها طبیعى است و در منزل به وسیله ماما صورت مى گیرد و در امارات متحده 89 درصد زایمان ها به شکل طبیعى انجام مى شود.»

«سزارین» انتخاب تک فرزندها

اغلب خانواده هاى ایرانى پرجمعیت بودند. دکتر «جواد پیروز بخت» متخصص زنان و زایمان خود به یکى از این خانواده هاى پرجمعیت تعلق دارد، اما به عقیده او حالا که تک فرزندى ایده خیلى از جوان ها شده ، زنان جوان هم ترجیح مى دهند نخستین و تنها زایمانشان بدون درد باشد.

کاهش درد، انگیزه اغلب زنان براى انتخاب زایمان به شیوه سزارین است. دکتر پیروز بخت مى گوید: «آنچه این زنان به آن بى توجهند این است که هر دو زایمان با درد همراه است.

در زایمان طبیعى این درد قبل از وضع حمل است و در سزارین درد بعد از زایمان به وجود مى آید که بسیار شدید تر از درد زایمان طبیعى است. ضمن این که درد زایمان طبیعى چون متناوب است بین فواصل درد براى فرد امکان استراحت هست، اما درد زایمان سزارین این طور نیست و زمان زیادى باید بگذرد که اثر داروهاى بیهوشى ، مصرف آنتى بیوتیک ها و … که بر روى شیردهى نیز مؤثر است، ازبدن مادر خارج شود. در زایمان طبیعى خونریزى کمتر است. احتمال عفونت و آمبولى کاهش مى یابد و نیاز نیست بیمار آنتى بیوتیک زیادى مصرف کند.

بازگشت سریع عضلات بدن به فرم طبیعى، بازگشت سریع تر به محیط خانواده و شروع زندگى عادى و کاهش هزینه درمان ، از دیگر محاسن زایمان طبیعى است. دکتر پیروز بخت مى گوید:« زایمان طبیعى به نوزاد فرصت مى دهد خود را با محیط خارج از رحم تطبیق دهد. در واقع انقباض هاى طبیعى رحم هنگام زایمان، سبب کنار آمدن تدریجى نوزاد با محیط خارج از رحم مى شود.»

زایمان بدون درد

آیا زایمان طبیعى عوارضى هم دارد که در گرایش زنان به انتخاب سزارین مؤثر است؟

در یک بیمارستان دولتى ، مادر جوانى که سه هفته قبل فرزندش را با زایمان طبیعى به دنیا آورده است ، با وجود سلامتى نوزادش، همچنان با تردید به زایمان طبیعى نگاه مى کند:« شنیده بودم که در زایمان طبیعى نوزاد از ناحیه سر آسیب مى بیند و فشار دهانه رحم روى سر نوزاد سبب کند ذهنى او درآینده مى شود.» حالا او گمان مى کند کشیدگى سر نوزاد 21 روزه اش ازهمان عوارض زایمان طبیعى است.

بیست دقیقه بعد هر دو نفر ما در اتاق دکتر « بهرامیان » ، متخصص و جراح زنان و زایمان به توضیحات او درباره عوارض زایمان طبیعى گوش مى دهیم: « اگر زایمان طبیعى درست انجام نشود و زیر نظر پزشک نباشد، مى تواند سبب مرگ نوزاد شود. براى مثال اگر بند ناف پیچیده شده باشد و پزشک نتواند به موقع واکنش نشان بدهد، جان نوزاد به خطر مى افتد. گاهى درست کنترل نشدن زایمان طبیعى ممکن است موجب خونریزى شدید و سپس کم خونى مادر شود.» اما به اعتقاد دکتر بهرامیان هیچ سند معتبر و علمى اى وجود ندارد که نشان بدهد زایمان طبیعى روى هوش نوزاد تأثیر مى گذارد و یا سبب کم هوشى او و فشار آمدن به سر نوزاد مى شود: « معمولاً به علت نرمى جمجمه سر نوزاد به هنگام زایمان طبیعى ممکن است کمى کشیدگى در این ناحیه به وجود بیاید که بعد از تولد و در مدت کمتر از یک ماه با رشد نوزاد برطرف مى شود.»

کاهش درد زایمان طبیعى به جاى جایگزین کردن کامل شیوه سزارین، اقدامى است که در حال حاضر در بسیارى از کشورها انجام مى شود. زایمان بى درد یکى از روش هاى مطمئنى است که در کشورهاى اروپایى از آن استفاده مى شود. در این روش مواد بى حس کننده به داخل کانال نخاع تزریق می شود و بیمار مى تواند زایمانى بدون درد داشته باشد.

روش دوم استفاده از مواد بیهوشى استنشاقى است. مثلاً در مواردى که درد شدید مى شود، مى توان از گاز N2O (گاز خنده) براى تسکین درد و کاهش هیجان و استرس بیمار با رعایت اصول پزشکى بیهوشى، استفاده کرد. کمک گرفتن از وسایلى نظیر « فورسپس » و « وکیوم » هم مى تواند در کاهش درد زایمان طبیعى و وضع حمل راحت تر مادر مؤثر باشد. »

آنچه پزشکان مى خواهند

پزشکان، مادران را به استفاده از شیوه سزارین ترغیب مى کنند. این مسئله به همراه تصور زنان از زایمان طبیعى، سبب افزایش زایمان به شیوه سزارین در کشور مى شود. « ناهید خداکرمى » مدیر انجمن مامایى کشور، علت را ناشى از قرار نگرفتن ماما در جایگاه اصلى خودش مى داند:« از آنجا که زنان کشور از همان ابتداى دوران باردارى خود به متخصص زنان و زایمان مراجعه مى کنند، اغلب زایمان ها به صورت سزارین انجام مى شود. زیرا پزشکان متخصص، بیماران را به عمل سزارین تشویق مى کنند. حتى در برخى از بیمارستان هاى دولتى پزشکان متخصص با بیماران خود قراردادهاى مالى جداگانه مى بندند که خارج از لیست بیمه است و این باعث ادغام بخش خصوصى و دولتى شده است. »

براى یک زایمان طبیعى، پزشک باید چند ساعت وقت بگذارد. علاوه بر این، زایمان ممکن است در هر ساعت از روز یا شب اتفاق بیفتد. دکتر « پیروزبخت » به این موارد، نکات دیگرى را هم اضافه مى کند:« تفاوت دستمزد بین زایمان سزارین و طبیعى، ترافیک ، مسافت هاى طولانى ، مشکلات و گرفتارى هاى کارى پزشک، تعداد مراجعان و رسیدگى به وضعیت همه آنها، شاید سبب شود همکاران پزشک ترجیح بدهند بیماران به شیوه سزارین وضع حمل کنند که زمان آن از قبل مشخص مى شود و وقت گیرى هاى زایمان طبیعى را هم ندارد. »

دکتر « بهرامیان » متخصص و جراح زنان و زایمان معتقد است:« انتخاب شیوه زایمان در یک رابطه دو طرفه پزشک و بیمار قرار دارد. وقتى بیمار با وجود توصیه پزشک به زایمان طبیعى، اصرار به سزارین دارد، پزشک کارى نمى تواند بکند. بنابراین هر چه با آموزش هاى عمومى سطح آگاهى زنان را بالا ببریم، پزشکان نیز در نهایت تابع نظر بیماران خود خواهند بود و جز در مواردى که از نظر پزشکى انجام دادن سزارین به نفع بیمار است، آن را توصیه نمى کنند. »

منبع : تبیان

چهارتا شش هفته بعد از زایمان،اعضای زن به حالت عادی برمیگردد.اندازه دیواره واژن و فرج بتدریج کاهش می یابد ولی هرگز به حالت پیش از حاملگی برنمیگردد.معمولا»بهبود زخم رحم به دو هفته زمان احتیاج دارد ولی ممکن است چهار هفته طول بکشد تامحل جوش خوردن آن حالت الاستیکی پیدا کند تا نزدیکی راحت و بدون درد انجام پذیرد.اغلب به زنان توصیه میشود برای شروع فعالیت جنسی بین چهار تا شش هفته بعد از زایمان صبر کنند.

 

 


تعریف سزارین ، علل انجام آن ، مزایا و معایب و عوارض انجام عمل سزارین

سزارین یک جراحی بزرگ است که با شکافتن پوست روی شکم ، عضلات زیر آن و جدار رحم همراه است به طورمتوسط، ۱۰ درصد زایمان ها در جهان به روش سزارین انجام می شود،طبق آمار رسمی در ایران حدود ۲۵ تا ۳۵ درصد زایمانها به صورت عمل جراحی یعنی سزارین صورت می گیرند، در حالی که طبق آمار غیر رسمی در ایران سزارین ۵ برابر سایر نقاط جهان است. امروزه در برخی از بیمارستان های ایران این آمار حتی ۱۰۰ در صد نیز گزارش شده است برخی متخصصین علت افزایش گرایش زنان به انتخاب سزارین، فرار از درد زایمان است. اما عمل سزارین خود با درد فراوان همراه است و عواقب منفی متعددی نیز به همراه دارد

چرا در ایران آمار میزان سزارین به طور غیر متعارف بالا رفته است؟

علل زیادی برای این سوال وجود دارد و به گفته برخی متخصصین بارزترین علت آن پیشرفت پزشکی و تکنولوژی می باشد که در مواقع خطر برای مادر و جنین مفید واقع می شود

برای مثال خطرات عمل جراحی برای مادر خیلی کاهش یافته است (به علت امکانات بیهوشی، انتقال خون و آنتی بیوتیکها). مراقبتهای نوزادی نیز پیشرفت کرده و خطرات سزارین برای نوزاد نیز کاهش یافته است. همچنین روشهای بهتری برای تعیین سلامت جنین در حین دردهای زایمانی وجود دارند. بنابراین بامشاهده علایم خطر برای جنین ویا مادر در حین دردهای زایمانی می توان فوراً او را سزارین نمود، در حالی که این امکانات در۲۰ سال پیش وجود نداشت.یک علت دیگر از منشاء پزشکان می باشد. متأسفانه برخی از پزشکان به خاطر اینکه ریسک یک زایمان مثلاً با دستگاه (واکیوم و یا فورسپس) را متحمل نشوند فوراً بیمار را سزارین می کنند و البته هزینه بیشتری نیز صورت می کنند.

۱- انتخاب مادران و تفکر اشتباه زنان

علت دیگر افزایش تعداد سزارین، خود بیماران هستند. متأسفانه برخی از خانمها سزارین را مثل یک پدیده مد می پندارند و فکر می کنند که هر کس مدرن تر و یا امروزی تر است باید سزارین شود و حتی اصطلاحاتی مانند این که زایمان طبیعی یک نوع ((توحش)) است نیز گفته شده است. برخی هم فکر می کنند سزارین برای نوزادشان بهتر است، چرا که ((فشار)) برروی سر بچه وارد نمی شود. باید به چنین خانمهایی تذکر داد که همین فشاری که جنین تحمل می کند برای او حتی مفید هم هست چرا که با حالت مکشی که ایجاد می کند ریه های او راپاک می نماید. به همین علت است که نوزادان زایمان طبیعی مشکلات تنفسی کمتری نسبت به سزارینی ها دارند. از بابت فشار بر روی سر جنین نیز نباید نگران باشند چون استخوانهای سراو به نحوی هستند که این فشار را به خوبی تحمل می کنند و هیچ عارضه ای برای نوزاد پیش نمی آورد، مگر در مواردی که سر جنین نسبت به لگن مادر بزرگ باشد که دراین مواقع سزارین برای مادر و جنین مفید و ضروری می باشد. حتی در یک تحقیق روشن شد بچه هایی که با روش طبیعی به دنیا آمده اند، بهره هوشی بالاتردارند (باهوشترند). از نظر مد و مدرنی باید بدانند که امروزه در کشورهای پیشرفته زایمان طبیعی را یک موفقیت بزرگ برای زنان می دانند و سزارین را یک شکست تلقی می کنند بطوری که کلوپهای حمایت از سزارینی ها تشکیل می شود تا آنها را از نظر روحی حمایت کنند چرا که معتقدند قادر به کسب یک موفقیت بزرگ نشده اند.

از نظر پیشرفته بودن هم باید تذکر داد که با این که سزارین یک عمل پیشرفته می باشد ولی یک عمل جراحی بزرگی است که در صورتی که برای بیمار واجب نباشد اصلاً عاقلانه نیست. امروزه در آمریکا هیچ پزشکی نمی تواند بدون یک علت پزشکی قابل قبولی اقدام به سزارین بیمار کند و چیزی بعنوان سزارین اختیاری که ما در ایران داریم، وجود ندارد. یعنی اگر چنین کاری را انجام دهند از نظر قوانین پزشکی توبیخ می شوند!

دلایل مورد قبول برای اجرای یک سزارین
۱. عدم تطابق سرجنین بالگن مادر:
اغلب اینگونه موارد درموقع دردهای زایمانی مشخص می شوند.به این ترتیب که با وجود انقباضات زایمانی،پیشرفت زایمان خوب نیست ویا این که در معاینه داخلی متوجه این عدم تطابق می شوند.البته موارد تنگی ویا اختلاف اندازه بسیار فاحش،قبل از دردها ودر یک معاینه دقیق داخلی که توسط مامایا پزشکتان در ماه آخر صورت می گیرد مشخص می شود.

۲. زجرجنین:
زجر جنین به معنای تغییرات بارزدر تعداد ضربان قلب جنین است که نشان دهنده این موضوع می باشد که میزان اکسیژن خون او کافی نیست و مواد زاید خونش بیش از اندازه است . در این صورت معمولاً عمل سزارین بطور اورژانس انجام می شود .

۳. طرز قرار گرفتن غیر عادی جنین :
وضعیت طبیعی قرار گرفتن جنین به صورت سر به پایین وداخل لگن مادر است. اگر مثلاً جنین به صورت عرضی قرار گیرد امکان زایمان طبیعی وجود ندارد. در صورتی که پاهای جنین داخل لگن مادر باشد (سراو بالا باشد) در برخی موارد امکان زایمان طبیعی وجود دارد ولی اغلب مواقع سزارین راه انتخابی است.

۴. مشکلات مربوط به جفت و بند ناف:
اگر جدا شدن زودرس جفت صورت گیرد و یا جفت بجای این که در قسمت فوقانی رحم واقع شود، بر روی دهانه رحم قرار گیرد (جفت سرراهی)، بهترین روش زایمان همان سزارین می باشد. ممکن است در حین یک دوره دردهای طبیعی، ناگهان بند ناف جنین به داخل مجرای زایمانی و جلوی سر جنین لیز بخورد. در چنین حالتی بند ناف بین سر جنین و لگن مادر تحت فشار قرار می گیرد و جریان خون و اکسیژن به جنین قطع می گردد. این مورد نیزاز موارد سزارین اورژانس می باشد.

۵. سزارین قبلی :
قبلاً اعتقاد براین بود که اگر یک بار سزارین شد، باید همیشه سزارین شود. البته در برخی بیماران این قانون هنوز هم حاکم است ولی امروزه اعتقاد بر اینست که اگر علت سزارین قبلی در این حاملگی وجود ندارد (مثلاًحاملگی قبلی جنین بطور عرضی قرار داشته ولی دراین حاملگی جنین با باسر قرار دارد) و بیمار در یک بیمارستان مجهز قرار دارد می تواند تحت نظر یک متخصص زنان و زایمان، زایمانی طبیعی انجام دهد. باید بیماران تفهیم شوند که در صورتی که مورد منعی برای این اقدام وجود نداشته باشد، زایمان طبیعی بسیار مطمئن تر و بی خطرتر از یک عمل جراحی بزرگی مثل سزارین می باشد. عوارض مربوط به مادر و جنین کاهش می یابد و یک فاکتور مهم دیگر یعنی هزینه نیز کاهش می یابد . هزینه یک زایمان طبیعی حدود یک چهارم عمل سزارین می باشد . البته خانمهایی که قبلاًسزارین شده اند و برش روی رحمشان به صورت طولی انجام شده نمی توانند زایمان طبیعی داشته باشند. فقط خانمهایی که برش روی رحمشان عرضی بوده و مورد منعی برای زایمان طبیعی ندارند، می توانند به این فیض برسند. (معمولاًبرش روی شکم بابرش روی رحم مطابقت دارد اما گاهی اینطور نیست، بنابراین داشتن پرونده پزشکی باقید نوع برش روی رحم الزامی است).

۶. دخالتهای پزشکی بیش از اندازه در دوره دردهای زایمانی:
مصرف داروهای مسکن زودتر از موقع و یا داروهای محرک انقباضات (بیش از حد مجاز) می تواند پیشرفت زایمان را کند نماید و به علت زایمان طول کشیده، سزارین انجام شود. آمار نشان داده است که بیماران تحت نظر ماماها کمتر سزارین می شوند. یکی از دلایل آن اینست که ماماها کمتر از پزشکان از داروهای مختلف استفاده می کنند و علت دیگر اینست که چون خود ماما نمی تواند عمل سزارین را انجام دهد، سعی می کند تا جایی که برای بیمار و جنین ضرری نداشته باشد، زایمان او رابه صورت طبیعی انجام دهد.

۷. جنینهای نارس و دیررس:
(کمتر از ۳۸ هفته و بیشتر از ۴۲ هفته ). چون جنینهای نارس احتمالاً تحمل فشار زایمان طبیعی رانخواهند داشت و جنینهای دیررس به علت درشتی و اشکال در خون رسانی آنها نیز دچار مشکل در زایمان طبیعی می شوند .

۸. جنینهای دارای مشکلات RH خون:
جنینهایی هم که مشکلات ناشی از RH خون دارند بهتر است با روش سزارین متولد شوند چون به اندازه کافی قوی نیستند که زایمان طبیعی را تحمل کنند.

۹. چند قلویی :
گاهی زایمان دو قلوها به صورت طبیعی صورت می گیرد اما در اغلب موارد سزارین به عنوان بهترین راه انتخاب می شود. حاملگیهای بیش از دو قلو یی حتماً به صورت سزارین خاتمه می یابند .

۱۰. موارد متفرقه:
مانند عفونت هرپسی در ناحیه تناسلی (نوعی عارضه تبخال مانند بسیار مسری که برای جنین خطرناک است). فشارخون بالا، تومورهای فیبروییدی، بیماری قند، ایدز مادر و دوره دردهای زایمانی که بسیار طول کشیده باشد از موارد دیگر سزارین می باشند. سابقه مرگ نوزاد‏، سابقه ی نازایی و شکم اوّل مسن (بیش از ۳۵ سال) نیز قابل ذکر هستند.

عوارض سزارین
باوجود پیشرفتهای پزشکی و افزایش امنیت عمل جراحی، بااین حال یک سزارین، خالی از خطر و عوارض نمی باشد.

عوارض مربوط به مادر عبارتند از:

خونریزیهای پس از عمل، لخته های خونی (که در برخی از موارد بسیار خطرناک و حتی کشنده هستند)، عفونت و چسبندگیهایی در رحم و لوله ها و حتی روده ها، عوارض بیهوشی و دردهای مربوط به بخیه ها (در مقایسه با زایمان طبیعی که معمو لاً فرد زایمان کرده، از فردای زایمان می تواند راه رفتن و فعالیت عادی رااز سر بگیرد در حالی که خانمی که سزارین شده تا چندین روزاز دردهای شکمی و محل بخیه ها شاکی است).

پس باید بخاطر سپرد که :

۱-روزهای بستری در سزارین برای بیمار بیشتر است،
۲- احتمال خونریزی بعد از زایمان بیشتر است .
۳-دردهای لگنی و چسبندگی بیشتر است،
۴-مدت زمانی که فرد بتواند به روال عادی زندگی برگردد بیشترست
۵- احتمال نازایی بعد از سزارین وجود دارد.

عوارض مربوط به جنین :

عبارتند از یرقان و مشکلات تنفسی.

البته منظور اینست که احتمال بروز این مشکلات در نوزادان سزارینی بیشتر از نوزادان زایمان طبیعی است نه این که حتماً در هر نوزادی که با روش سزارین به دنیا می آید این مشکلات نیز پیش می آید.

فشاری که در حین زایمان طبیعی به قفسه سینه نوزاد وارد می آید کمک زیادی به تمیز کردن ریه های او از ترشحات و مایعات می کند که بر قراری یک فعالیت تنفسی عادی را برای نوزاد ایجاد می کند. البته باز هم باید تأکید نمود در صورتی که ماما یا پزشکتان تشخیص دهد که عمل سزارین برای شما و نوزادتان مفیدتر است باید سزارین انجام شود و عوارض آن با عوارض مربوط به یک زایمان طبیعی مشکل باید سنجیده شود و هرکدام برای شما مفیدتر است انتخاب گردد .

یکی دیگر از عوارض سزارین، عوارض مادی آن است. همانطور که قبلاً ذکر شد هزینه یک عمل سزارین و مدت بستری پس از آن حدود ۴ برابر و یا بیشتر از یک زایمان طبیعی است.

عمل سزارین عمل جراحی بزرگ است و بعد از سزارین انتظار بروز این رویدادها را داشته باشید و موارد زیر را رعایت کنید:

۱- دردی که معمولا در روز اول پس از جراحی شدیدتر است و بعد از آن باید فروکش کند.
۲- ترشح از دستگاه تناسلی که طبیعی است.
۳- هر روز مقدار فراوانی آب بنوشید – بین ۸ تا ۱۰ لیوان.
۴- از بلندکردن اشیای سنگین و از بالارفتن از پله‌ها خودداری کنید.
۵- رانندگی نکنید تا زمانی که بتوانید به راحتی کمربند ایمنی را ببندید.
۶- در صورتی که محل برش جراحی قرمز و متورم شد، به دکترتان اطلاع دهید.

چه اتفاقاتی در حین سزارین رخ می دهد ؟

عمل سزارین یک عمل جراحی بزرگ است. قبل از عمل شکم شما شسته می شود و موهای روی آن اصلاح می شود و یک سوند ادراری در مثانه شما کار گذاشته می شود (تا که مثانه خالی بماند) و یک سرم به شما وصل می شود تا مایعات و داروهای لازمه از آن طریق بشما رسانده شود. روی تخت اطاق عمل می خوابید و بیهوشتان می کنند. قبل از بیهوشی، پارچه های استریل مخصوصی روی شکمتان پهن می شود و شکمتان با مواد ضد عفونی کننده شسته می شود. البته در برخی از بیمارستانها و بعضی از پزشکان، بیهوشی کامل نمی دهند و نوعی بی حسی ایجاد می کنند که از کمر به پایین بی حس می شوید بدون این که بخوا ب روید. در این صورت می توانید به دنیا آمدن نوزادتان راهم ببینید!

عوارض و فواید این دو نوع بیهوشی و این که امکان اجرای آن هست یانه را از پزشکتان سوال کنید. البته اغلب موارد به همان صورت بیهوشی عمومی صورت می گیرد. سپس یک برش بر روی جدار شکم (همه لایه های آن) و یک برش هم بر روی رحم ایجاد می شود. معمولاً هر دو این برشها به صورت عرضی صورت می گیرد که هم زودتر ترمیم می شود و هم خونریزی کمتری دارد. مرحله بعد، تولد نوزاد است که معمولاً در همان دقایق اوّل جراحی صورت می گیرد. سپس خارج نمودن جفت که از همان شکاف صورت می گیرد و در نهایت شکافهای ایجاد شده بخیه زده می شود که این مرحله طولانی ترین بخش عمل می باشد. بخیه های داخلی کشیدنی نیستند ولی بخیه های روی پوست معمولاً از نوع کشیدنی هستند که از یک تا دو هفته پس از زایمان باید آنها راکشید (البته گاهی هم از نوع جذب شدنی می باشند).

پس از عمل جراحی، شما را به قسمت دیگری در همان بخش اطاق عمل منتقل می کنند. در اینجا ممکن است چند ساعتی بمانید و فشارخون، نبض، درجه حرارت و خونریزی رحمی شما مرتب کنترل می شود. داروهای لازم برای جمع شدن رحمتان و آنتی بیوتیک از طریق همان سرمی که در ابتدا بشما وصل شد تجویز می گردد. درصورتی که درد شدیدی دارید حتماً به پرستار آن قسمت اطلاع دهید تا در صورت امکان به شما مسکن تزریق کنند (که معمولاً صورت می گیرد). پس از چند ساعت به بخش منتقل می شوید ولی حداقل زودتر از ۸ ساعت نباید از تختتان خارج شوید، که البته خودتان هم احتمالاً تمایل و توانایی آنرا هم ندارید، چرا که نشستن تنها هم زحمت زیادی برایتان دارد، چه برسد به بلند شدن و راه رفتن. با این حال باید بالاخره دردها راتحمل کنید و راه بروید، چرا که راه رفتن عمل ترمیم راتسریع می کند و از تجمع گاز در روده هایتان جلو گیری می نماید.

سوند ادراری شما معمولاً تا روز بعد خارج می گردد (شاید هم همان روز)، ولی سرمتان ممکن است ۲ یا ۳ روزی باقی بماند. یکی دو روز پس از سزارین، عمل روده هایتان بطور عادی برمی گردند و حرکات آنها و تولید گاز می تواند برای شما ناراحت کننده باشد . اگر این مشکل راداشتید به پزشکتان اطلاع دهید تا با تجویز برخی داروها و یا حتی تنقیه به شما کمک کند.

پس از ۳-۲ روز، بسته به نظر جراحتان، احتمالاً مرخص می شوید (مگر آنکه خدای ناکرده مشکلی داشته باشید). پزشکتان به شما توصیه می کند که برای مدتی کارهای سنگین انجام ندهید، از پله زیادی بالاو پایین نروید و رویهم رفته مراقب خودتان باشید. البته شما هم مانند خانمهایی که به شکل طبیعی زایمان نموده اند می توانید از همان روز اوّل به نوزادتان شیر دهید. تنها تفاوت اینست که شما ازهمان لحظه اوّل نمی توانید به این فیض برسید و باید چند ساعتی صبر کنید تا اثر داروها ی بیهوشی از بدنتان خارج شده باشد. معمولاً برای شیر دادن، شما بیشتر از آنها احتیاج به کمک دیگران دارید چرا که نشستن و نگه داشتن طفل برایتان مشکل تر است. ولی نگران نباشید، چند روز بعد شما هم مانند آنها مشکلی نخواهید داشت.

تمرینات کیگل باعث تقویت عضلات پایینی لگن خاصره و ماهیچه هایی که در هنگام زایمان کشیده شده اند ، خواهد شد .این تمرینات حتی به لذت بیشتر جنسی (ارگاسم شدیدتر) نیز منجر خواهد شد چرا که باعث قویتر گردیدن و بیشتر انعطاف پذیر شدن ماهیچه ها خواهد گردید. اونها کیسه مثانه روهم سفتتر خواهند کرد که درنتیجه شما دیگر چکه های ادراری نخواهید داشت. نکته اینجاست که به هر حال اونها خود واژن رو تنگ نخواهند کرد بلکه در حقیقت ماهیچه های ورودی دهانه واژن رو تنگتر خواهند کرد.

آیا امکان تنگتر کردن دهانه واژن وجود دارد؟

اینجا چگونگی تمرینات کیگل رو بهش اشاره خواهیم کرد:
1- در زمان ادرار ، بدون استفاده از دست ماهیچه هاتون رو جمع کنین تا جاییکه جلوی ادرار رو بمدت 4 ثانیه بگیرید و بعد دوباره ول کنین تا ادرار جاری بشود. تمرینات کیگل بروی این ماهیچه های بخش پایینی لگن خاصره فشار می آورد و آنها را تمرین می دهد.
2- (در حالت بدون ادرار و طبیعی ) اگر می خواهید که چک کنین تا مطمئن بشید که به ماهیچه درستی دارید فشار میارید ، می توانید یک یا دو انگشت خود رو داخل واژن کنید و بعد شروع به سقت کردن ماهیچه نمایید. اگر حس می کنین که داره به انگشتتون فشار میاد حتی به اندازه خیلی کم ، مشخص میشه که شما مسیر درستی را حرکت میکنین
3- پنج تا ده بار در روز ، بمدت ده دفعه اینکار رو انجام بدهید
4- این کار بین هشت تا ده هفته زمان خواهد برد تا شما بتونین نشانه های پیشرفت رو در اون مشاهده کنین اما تحمل
کنین و بدونین که قطعاٌ نتیجه میدهد چراکه اساس کار کیگل هم ، مثل همه تکنیکهای وزنه برداری و بدنسازی برای تاثیر به زمان نیاز خواهد داشت. میله های هالتر واژن هم برای این مسئله تاثیر گذار خواهد بود که می توان آنها را ازمغازه های مربوطه سکس شاپ خریداری نمود.

اگر تمرینات کیگل رو بطور مستمر و پیگیر انجام دادید ولی هیچگونه تغییری رو مشاهده کردید بهتره که با دکترتون تماس بگیرید و متدهای دیگر پزشکی رو برای رفع این مورد دنبال کنین که از جمله اونها:

مخروط واژن: این یک جسم نسبتا وزن دار می باشد و در اندازه های پنبه های دوران قائدگی، که زنها اون رو وارد واژن خودشون میکنند و سعی می کنند که نگهش دارند. افزایش وزن این اجسام بمرور باعث قویتر شدن ماهیچه های واژن میگردد. ابتدا از وزنه سبک شروع خواهد شد و دوبار در روز به مدت 15 دقیقه به ماهیچه های واژن فشار وارد میگردد. زمانیکه زن خود رو در نگهداری وزنه توانا دید وزن وزنه رو افزایش خواهد داد
محرکهای الکتریکی: با این روش قدرت ماهیچه های واژن و بخش تحتانی لگن خاصره نیز مشخص خواهد شد. با وصل و قطع کردن جریانی از برق باعث خواهند گردید که ماهیچه ها خود رو جمع و سپس شل نمایند. این روش ازهر یک تا چهار روز ادامه خواهد داشت که در بالاترین میزان آمادگی تا 20 دقیقه در یک مرحله نیز طول خواهد کشید. بسته به شرایط فرد و ماهیچه ها حتی ممکن است بمدت چند هفته مستمر این شیوه ادامه یابد. بعضی از دکترها این کار رو خود در مطب انجام میدهند اما دستگاهای ساده و قابل استفاده در منزل نیز قابل یافت میباشد.
نیو کنترل: این شیوه در حقیقت یک صندلی دارای بخش مغناطیسی میباشد که ماهیچه های بخش تحتانی لگن خاصره رو تحریک خواهد کرد. این شیوه توسط پزشکان مربوطه در مطب بمدت 20 تا 30 دقیقه و آنهم دوبار در هفته انجام میگیرد. طول مدت درمان در حدود 8 هفته خواهد بود.

اما بعضی ازپزشکان نیز برای شما که دارای مشکل کشیدگی واژن هستید جراحی رو پیشنهاد میدهند که مشخصاٌ این آخرین تیر ترکش خواهد بود محصولات لیزری و چیزهای پیچیده دیگر می توانند که شما رو به وضعیت قبلی برگردانند. و البته شما و پزشکتان هستید که تصمیم میگیرید چه کاری برای شما منطقی تر خواهد بود در پایان باید گفت چیزی برای خجالت وجود ندارد. این یک مسئله همگانیست و اطلاعات مربوط به آن که همکنون در اختیار شماست.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی تنظیم خانواده
دلائل سزارین :
القاء شکست خورده زایمان

عدم تناسب سری لگنی

شکست در پیشرفت زایمان

دیسترس ( ناراحتی شدید) جنینی اثبات شده

جداشدگی جفت

جفت سرراهی

پرولاپس بند ناف

سرطانهای خوش خیم و بدخیم انسدادی

عفونت فعال تبخال تناسلی

سرکلاژ شکمی

دوقلوهای به هم چسبیده

قرار گیری بریچ

سزارین مجدد

پلاکت پائین به دلیل مسائل ایمنی

مسائل RH

نانهجاریهای مادرزادی جنینی عمده

سرطان گردن رحم

بخیه زدن قبلی واژن به منظور تنگ کردن مجرای آن

زگیل بزرگ ناحیه فرج

منبع: فیلتر هست

سزارینی‌ها بیشتر سکته می‌کنند

در فواید زایمان طبیعی، سخن‌های بسیار می‌توان گفت، اما تازه‌ترین مطالعات نشان داده که انجام زایمان به روش سزارین ممکن است خطر دیگری، علاوه بر خطرهای پیشتر گفته شده داشته باشد و آن بالا رفتن احتمال سکته مغزی است.

به گزارش رویترز، مطالعات محققان دانشگاه تایپه در فاصله 3، 6 و 12 ماه بعد از زایمان،  نشان داده است که زنانی که زایمان‌شان به روش سزارین بوده است، به ترتیب، 67، 61 و 49 درصد بیشتر از زنانی که طبیعی زائیده‌اند، احتمال دارد که سکته کنند.

البته محققان اشاره کرده‌اند که خطر کلی بروز سکته بعد از زایمان در زنان مورد مطالعه بسیار پایین است؛ در زنان به روش واژینال و طبیعی، 5 صدم درصد و در زنان به روش سزارین، 8 صدم درصد.

اما آنها مقایسه این اعداد را حاوی معنا و پیام مهمی می‌دانند. آنها می‌گویند این تفاوت بین احتمال بروز سکته، به لحاظ آماری معنادار است و نشان‌دهنده بروز نوعی اختلال در سیستم عروقی زنانی است که به هر دلیل تحت زایمان سزارین قرار می‌گیرند.

این محققان در گزارش مطالعه‌شان در شماره آوریل نشریه بیماری‌های زنان و زایمان آمریکا تاکید می‌کنند که مطالعاتی از این دست می‌تواند به درک بهتر سازوکار اتفاق‌افتاده در حین زایمان سزارین کمک کند و به این ترتیب راه را برای کم کردن این گونه عوارض ناخوشایند هموار کند.

یک فایده دیگر مطالعاتی از این دست،  می‌تواند هشداری باشد برای زنان باردار؛ آنهایی که نگران عوارض احتمالی زایمان طبیعی هستند یا احتمالا از زایمان طبیعی می‌هراسند و گمان می‌کنند تحمل دردهای زایمانی را ندارند.

این مطالعه جدید می‌تواند به آنها در تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر کمک کند؛ نکته‌ای که به خصوص در مورد زنان کشورمان، بااهمیت به نظر می‌رسد. توضیح اینکه زایمان سزارین، گاهی وقت‌ها از روی ضرورت انجام می‌شود، گاهی اوقات هم تنها به انتخاب مادر و بیشتر به خاطر ترسی که آنها از دردهای زایمانی و عوارض آن دارند.

آمارها می‌گوید حداقل در نیمی از موارد، سزارین به‌دلیل ترس از درد زایمان طبیعی انجام می‌شود، یعنی هیچ ضرورت پزشکی، برای سلامت مادر یا جنینش، جهت انجام این عمل جراحی وجود ندارد.

شاید اگر زنان باردار و مادران آینده، از خطرهای احتمالی سزارین برای خود و نوزادشان آگاه می‌شدند، به همین راحتی آن را انتخاب نمی‌کردند. از خطرهای سزارین، که شاید کمتر گفته شده، یکی هم خطری است که محققان دانشگاه آروس، سال گذشته در مورد آن به نتیجه رسیدند.

مطالعات این محققان حاکی از این حقیقت است که زایمان سزارین می‌تواند احتمال مشکلات تنفسی را در نوزادان بالا ببرد. این مطالعه نشان داده است که نوزادان ماحصل زایمان سزارین، تا 4 برابر بیشتر از سایر نوزادان در معرض خطر نارس بودن ریه هستند و به همین علت بیشتر امکان دارد که پایشان به بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان باز شود.

دردهای زایمانی، می‌تواند باعث ترشح بیشتر هورمون کورتیزول در مادر شود، هورمونی که نوزاد برای بالغ شدن ریه‌هایش و کسب آمادگی برای تنفس در هوای آزاد، به آن نیاز دارد.

اما وقتی مادری قبل از شروع درد زایمانی، به اتاق عمل برود و نوزادش را با برشی در شکم، به دنیا بیاورد، دیگر فرصتی برای بلوغ ریه‌های نوزاد باقی نمی‌ماند.

مطالعه دیگری که نتایج آن سال گذشته منتشر شده بود، نشان می‌داد احتمال مرگ مادران در زمان زایمان، وقتی که به روش سزارین باشد، خیلی بیشتر از سایر مادران است.

در این مطالعه که در دانشگاه آکسفورد انجام شده، مشخص شده زایمان به روش سزارین می‌تواند تا 4 برابر خطر مرگ مادر را بالا ببرد؛ که البته عوامل گوناگونی در مرگ این مادران دخالت داشته‌اند.

منبع: همشهری آنلاین

مطالب بیشتری راجع به سزارین رو در لینک زیر میتونید ببینید

http://bardary.blogfa.com/cat-15.aspx

نقش تغذیه در کاهش عوارض دوران بارداری

 

ازدیاد شیر مادر و نقش تغذیه در کاهش عوارض دوران بارداری

جهت افزایش شیر مادر به غیر از مصرف مایعات چندین راه وجود دارد. مهمترین عامل، خود تداوم در شیردهى است زیرا مکیدن صحیح شیرخوار و در واقع شیردهى صحیح باعث تحریک ترشح و تولید بیشتر شیر مادر مى‏شود. گاهى اوقات براى مادرانى که کم شیر هستند دارو تجویز مى‏شود. یکى از این داروها قرص «متوکلوپرامید» هست که مصرف روزى یک قرص کافى مى‏باشد و دارو باید تحت نظر پزشک و با توجه به شرایط بیمار تجویز شود و بهتر از اینها داروهاى گیاهى موجود در داروخانه‏ها مى‏باشد. عوامل روحى و روانى نیز در ازدیاد و یا کاهش شیر مادر دخالت دارند بنابراین هر چه مادرى از آسایش روانى و جسمانى بیشتر برخوردار باشد از افزایش شیر و شیردهى مطلوب‏تر هم برخوردار خواهد بود.

در ازدیاد شیر مادر، مهم ترین نکته آرامش روانی وقدرت اراده مادر است. این مسئله آن قدر مهم است که می تواند باعث قطع ویا افزایش شیر گردد. در هر صورت، تمام مادران شیرده باید بکوشند تا از استرس که باعث ایجاد ناراحتی وتحریک اعصاب می شود، دوری گزینند.

دومین نکته مهم، تغذیه مناسب خصوصا استفاده از مواد غذایی سرشار از ویتامینBاست که باعث افزایش شیر در دوران شیردهی می گردد.

یادتان باشد که دادن شیر به کودک، هم برای مادر و هم برای کودک بسیار مفید است وباعث کاهش ابتلا به سرطان پستان، رحم، تخمدان در مادر و افزایش مقاومت جسم کودک در برابر بیماری ها می شود. از طرفی شیر دادن از بروز افسردگی در مادر و بی خوابی در کودک جلوگیری می کند ودر تقویت رابطه عاطفی مادر و کودک مؤثر است.

نکته جالب این است که کیفیت شیر مادران ثروتمند وبی بضاعت به یک میزان وکاملا با هم برابر است. وشاید خداوند مهربان این گونه در میان نوزادان معصوم عدل خود را اجرا کرده است.

حال باید ببینیم که چگونه می توانیم با استفاده از گیاهان دارویی شیر مادری را که برای کودک کافی نیست، زیاد کنیم.

نکته: یک مادر شیرده روزانه هر قدر شیر بخورد، تقریبا به همان میزان شیر برای تغذیه فرزندش مهیا می شود. بنابر این شیر برای افزایش شیر مادر بهترین غذاست.

دستور اول: رازیانه سرشار از ویتامین های A ، B و C وفسفر است. دم کرده تخم رازیانه به مقدار پانزده گرم در یک لیتر آب را با هر غذا یک فنجان مصرف کنید.

دستور دوم: شلتوک برنج خصوصا برنجی که آفتاب زیاد خورده باشد و یا در نواحی که دارای آفتاب زیاد است به عمل آمده باشد، بدلیل آنکه دارای انواع ویتامینB است در افزایش شیر مادر آثار چشمگیری دارد.

دستور سوم: مقدار یک قاشق قهوه خوری تخم و دانه بادیان را در یک فنجان آب جوش دم وبعد از هر غذا آن را میل کنید.

دیگر گیاهانی که در ازدیاد شیر مادر مؤثرند عبارتند از: سیب زمینی ترشی، بادام، گزنه (دم کرده) لوبیا، باقلا، سنبل ختایی، غازیانی، نشاسته گندم، ترب، جعفری، لیمو، هندوانه، طالبی.

منبع:iranhealers

 


قطره گیاهی شیر افزا       SHIRAFZA

بعضی مصرف این دارو را بدلیل داشتن رازیانه و هورمون زنانه، دارای عوارض بر نوزاد مخصوصا پسر میدانند

اشکال دارویی : قطره 30 میلی لیتری

موارد مصرف : قطره شیر افزا برای افزایش شیر مادر بکار می رود . همچنین باعث برطرف شدن اختلالات گورشی و آرامش طفل می گردد .

اجزاء فرآورده : قطره شیر افزا از عصاره هیدرو الکلی زیر تهیه شده است :

1- دانه رازیانه                     50%              Foeniculum vulgare

2-دانه زیره سبز                 20%               Cuminum cyminum

3-دانه شنبلیله                 20%               Trigonella  soenum – graecun

4-اندام هوایی شوید          10%              Anethun graveolens

مواد موثره : تریگونلین ، نیکوتینیک اسید و روغن های فرار ( نظیر : آنتول ، فنکون ،‌کاروون ،‌پارا – سمن )

آثار فارماکولوژیک و مکانیسم اثر : مکانیسم دقیق افزایش دهنده شیر این فرآورده شناخته نشده است مطالعات نشان داده است که آنتول موجود در شیر افزا به عنوان آنتاگونیست رقابتی دوپامین عمل می کند ( دوپامین موجب وقفه تذشح پرولاکتین می گردد ) و موجب افزایش ترشح شیر می شود .قطره شیر افزا با داتشن اثرات ضد اسپاسم بر روی عضلات صاف موجب تسهیل خروج گازها از معده شده و در نتیجه سبب برطرف شدن اختلالات گوارشی و آرامش طفل می گردد .

تداخل دارویی : شنبلیله موجود در این فرآورده باعث کاهش قند خون می گردد بنابراین احتمال دارد که با داروهای پایین آورنده قند خون تداخل نماید .

مقدارمصرف : روزانه 3 نوبت ، هر بار 20 تا30 قطره ر یک فنجان آّ سرد با کمی قند بعد از غذا میل شود

عوارض جانبی : با مصرف این فرآورده احتمال بروز واکنشهای آلرژیک وجود دارد .

 نکات قابل توصیه: مصرف این دارو می تواند تا هنگام شیردهی نوزاد ادامه یابد .

 


نقش تغذیه در کاهش عوارض دوران بارداری

بسیاری از ناراحتی ها و عوارض دوران بارداری به این مسئله برمی گردد که شما چه چیزی می خورید و از حالت تهوع تا عوارض جدی نظیر افزایش فشارخون را در برمی گیرد.
حالت تهوع
بعضی از افراد تهوع خفیفی در دوران بارداری دارند و برخی دیگر دچار استفراغ مداوم می شوند. علت آن احتمالاً ناشی از تغییرات عدیده ای است که در بدن فرد رخ می دهد، مانند افزایش میزان برخی هورمون ها.
در صورت بروز این مشکل مادر باید صبور باشد و بداند که این دوران زودگذر است.
چه باید کرد :
– در برنامه غذایی خود از مواد غذایی کم چرب و کم آب مانند پنیر، نان برشته ، مربا ، تخم مرغ پخته شده و سیب زمینی استفاده کنید.
– از خوردن غذاهای سرخ کرده بپرهیزید.
– قبل از بلندشدن از رختخواب مقداری نان خشک یا بیسکوییت مصرف کنید.
– از بوهای مشمئز کننده و نامطبوع دوری نمایید.
– غذاها و نوشیدنی های کاهش دهنده تهوع را بیابید و آنها را مصرف نمایید. حتی اگر این مواد غذایی ، نوشابه های گازدار و چیپس هم باشد ، خوردن آن بهتر از هیچ نخوردن است.
– تهوع و استفراغ موجب کاهش حجم مایعات بدن می گردد. برای جبران آن، به اندازه کافی مایعات بنوشید.
– بیش از حد گرسنه نمانید. بسیاری از خانم ها اگر معده خود را با خوراکی های سبک پُُُُُُُُُر نگه دارند تا حدودی از حالت تهوع جلوگیری می کنند.
سوزش سردل
این عارضه هیچ ارتباطی با قلب شما ندارد ، بلکه مربوط به مری و معده است. این حالت ناخوشایند و ترش کردن ناشی از افزایش اسید معده و برگشت آن به مری است.همچنان که حاملگی پیش می رود، اندازه بچه و حجم رحم افزایش پیدا می کند . با افزایش حجم رحم به معده مادر فشار وارد می شود و باعث رانده شدن اسید معده به مری می گردد.
چه باید کرد :
– بلافاصله بعد از خوردن غذا دراز نکشید؛ چرا که این کار می تواند ترش کردگی یا سوزش سردل را بدتر کند.
– طوری بخوابید که سر شما بالاتر از تنه قرار گیرد تا برگشت اسید معده کاهش یابد.
– سعی کنید مکرراً غذا ، آن هم غذاهای سبک میل نمایید ، مخصوصاً در سه ماهه دوم بارداری .
– از مصرف تحریک کننده هایی مانند قهوه ( کافئین )، شکلات و غذاهای پرادویه و هر غذای دیگری که شما را اذیت می کند، بپرهیزید.
– نظر پزشک خود را در خصوص مصرف داروهای آنتی اسید معده جویا شوید.
– غذا را به آرامی و در محیط آرام ( ۶ بار در روز ) مصرف کنید.
– از خوردن غذاهای نفخ آور خودداری کنید.
– از خوردن غذاهای حجیم قبل از خواب خودداری نمایید.
– از خوردن خوابیدن به پشت خودداری کنید.
یبوست
از دیگر عارضه های دوران بارداری ، یبوست است . حاملگی ، حرکت موادغذایی را در طول دستگاه گوارش شما آهسته می سازد .
علاوه بر این ، یبوست یکی از عوارض جانبی مصرف مکمل های آهن می باشد. مصرف ناکافی فیبر و مایعات و انجام ناکافی تمرینات بدنی نیز می تواند از علل دیگر یبوست باشد.
چه باید کرد:
– به مصرف مکمل های تجویز شده ادامه دهید.
– غذاهایی که فیبر زیادی دارند را مصرف کنید.
– روزانه حداقل ۸ لیوان مایعات فاقد کافئین بنوشید تا اثرات ملین فیبر را افزایش دهد.
– انجام فعالیت منظم ورزشی باعث تحریک دستگاه گوارش می شود و حرکات منظم روده را افزایش می دهد.
– از گلابی ، آلو ، انجیر ، انگور ، زردآلو و … استفاده نمایید.
– نان سبوس دار ( مثل نان سنگک ) مصرف کنید.
– از روغن زیتون در سالاد استفاده کنید.
– استراحت و خواب کافی داشته باشید.
– میوه ها مخصوصاً میوه های خشک مانند انجیر خشک ، قیسی ، آلوی خیسانده و … و سبزیجاتی مانند کاهو، خیار و نخود سبز پخته را بیشتر مصرف نمایید.
بواسیر
بواسیر به گشاد شدن و تورم سیاهرگ های اطراف راست روده اطلاق می گردد که موجب خارش و گاهی درد شدید می شود.
هنگامی که یبوست دارید و برای اجابت مزاج به خود فشار می آورید و یا موقع زایمان، متحمل فشار می شوید بواسیر ایجاد می شود.

منبع: تبیان

تغذیه در دوران بارداری – باورهای غلط

عقاید و باورهای غلط

بارداری تغییرات احساسی و فیزیولوژیکی بسیار در خانم های ایجاد می کند. در این دوران از هر گوشه و کناری به خانم های باردار توصیه و نصیحت ارائه می شود: از طرف پزشک متخصص زایمان، دوستان و اعضای خانواده و همکاران در محل کار. حتی غریبه ها هم دست از اظهار نظر درمورد وضعیت یک خانم باردار برنمی دارند.

با این شرایط و باوجود این اطلاعات و توصیه های درست و غلط که در اکثر موارد با هم تناقض دارند (به ویژه درمورد رژیم غذایی و تغذیه) برای مادر دشوار خواهد بود که برنامه غذایی متوازن و صحیح داشته باشد. از آنجا که داشتن یک رژیم غذایی سالم یکی از مهمترین مسائلی است که یک خانم باردار برای ارتقاء وضغیت سلامت خود و فرزندش باید رعایت کند، در زیر به برخی باورهای غلط و نادرست درمورد رژیم غذایی و تغذیه خانم های باردار اشاره می کنیم، تا با دانستن این اطلاعات؛ شروعی عالی برای بارداری خود داشته باشید.

باور 1: تو باید برای دو نفر غذا بخوری.

در واقعیت، شما برای یک نفر و یک موجود خیلی خیلی کوچک غذا می خورید. اکثر خانم ها نیاز دارند که فقط 300 کالری بیشتر از کالری های مصرفی خود، استفاده کنند. این دوره، دوره افراط در غذا خوردن نیست. بارداری دوره ای است که باید در نهایت سلامت و عاقلانه غذا بخورید. اضافه وزن معمول در دوران بارداری باید بین 10 تا 15 کیلوگرم باشد؛ اما این مسئله تا حد زیادی به وزن مادر قبل از بارداری و تعداد جنین در شکم او دارد. خانمی که وزنش زیر وزن نرمال است ممکن است تا 20 کیلو هم اضافه وزن بیاورد اما خانمی که قبل از بارداری خودش اضافه وزن دارد، اضافه وزن دوران بارداری او نباید از 15 کیلو بیشتر باشد. پزشکتان باتوجه به وزن، قد و شکل بدنتان، وزن بارداری شما را تعیین خواهد کرد.

باور 2: رژیم غذایی شما باید کم کربوهیدرات و پر پروتئین باشد.

این باور امروزه در بین رژیم های غذایی شهرت و طرفداران زیادی پیدا کرده است. اما خوب است بدانید که یک رژیم پر پروتئین برای دوران بارداری به هیچ عنوان توصیه نمیشود. بر طبق هرم راهنمای موادغذایی روزانه، حبوبات، میوه جات، و سبزیجات باید بیشتر رژیم غذایی شما را به خود اختصاص دهد نه شیر و موادغذایی گوشتی. درواقع، فقط 3-2 وعده پروتئین در روز برای خانم های غیرباردار کافی است. این مقدار از پروتئین را می توان در یک عدد تخم مرغ، 100-50 گرم مرغ یا گوشت قرمز، و ½ فنجان نخودفرنگی یا لوبیا خلاصه کرد. کالری های اضافی که در دوران بارداری باید استفاده شود، باید بین هر 5 نوع ماده غذایی در هرم موادغذایی پخش شود.

باور 3: فشارخون ناشی از بارداری به خاطر مصرف نمک زیاد است.

واقعیت این است که فشار خون ناشی از بارداری به خاطر تغییرات مختلف فیزیولوژیکی در این دوران می باشد و از اینرو نباید مانند فشارخون در افراد عادی مورد درمان قرار گیرد. تعادل شرط اولیه است. بااینکه پرخوری در غذاهای پرنمک به هیچ عنوان سالم نیست، اما کاهش نمک مصرفی یا قطع آن از رژیم غذایی نیز به هیچ عنوان صحیح نیست.

باور 4: دوران بارداری بهترین زمان برای شروع مصرف اسید فولیک (ویتامین های Bکمپلکس) است.

اسید فولیک در روزها و هفته های اول شکل گیری جنین اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل، توصیه می شود که خانم ها قبل از حامله شدن روزانه از یک عدد قرص مولتی ویتامین استفاده کنند تا اطمینان یابند که اسید فولیک بدنشان در دوره اولیه بارداری کافی است. علاوه بر ویتامین ها، منابع بسیار عالی از ویتامین های B کمپلکس عبارتند از: آب پرتقال، حبوبات، مرکبات، سبزیجات، آجیل.

باور 5: بهتر از بیشتر از رژیم غذایی خود، روی ویتامین ها تکیه کنید.

ویتامین ها نباید هیچگاه جایگزین رژیم غذایی شما شود. گرچه اکثر پرشک های متخصص زایمان برای بیماران خود مولتی ویتامین تجویز میکنند، این ویتامین ها فقط حکم مکمل غذایی را دارد و نمی تواند جایگزین یک رژیم غذایی سالم شود. بهترین منابع از ویتامین ها و موادمعدنی، موادغذایی طبیعی است، چون بهتر جذب میشوند.

باور 6: شیر کامل برای شما بهتر از شیر کم چرب است.

شیر کم چرب برای کلیه افراد بالای 3 سال انتخاب بهتری به شمار می رود. شیر کم چرب کلیه مواد مغذی موجود در شیر کامل را در خود دارد اما میزان کلسترول و چربی آن کمتر است. درواقع، می توان گفت که حتی کلسیم موجود در آن از شیر کامل هم بیشتر است.

داشتن یک رژیم غذایی سالم طی دوران بارداری که شامل انتخاب های عاقلانه و سالم از انواع و اقسام گروه های موادغذایی باشد، باعث می شود اضافه وزن شما در این دوران در حد نرمال باشد و وضعیت سلامت خودتان و فرزندتان تضمین شود. اگر به وضعیت غذایی خود اطمینان کافی ندارید و سوالاتی در این زمینه دارید، می توانید از پزشک های متخصص تغذیه یا پزشک خودتان سوال کنید تا شما را راهنمایی کند.

منبع: مردمان

 

حاملگی پوچ

 

حاملگی پوچ چیست؟ 

حاملگی پوچ (blighted ovum) وقتی اتفاق می افتد که تخم باردار شده خودش را به دیواره رحم می چسباند اما جنین (embryo) رشد نمی کند. سلول ها درون ساک حاملگی (pregnancy sac) گسترش پیدا می کنند اما خود جنین رشد نمی کند. یک حاملگی پوچ معمولا قبل از زمانی که زن متوجه حاملگی خود بشود اتفاق می افتد. سطح بالای  ناهنجاری های کروموزومی معمولا باعث می شود بدن زن در همان اوایل سقط طبیعی کند.

چگونه می توان حاملگی پوچ را تشخیص داد؟

حاملگی پوچ در اوایل حاملگی اتفاق می افتد قبل از اینکه زن متوجه شود حامله است. علائم حاملگی مانند تأخیر در قاعدگی و حتی تست بارداری مثبت را نیز ممکن است داشته باشد. چون سطح HCG افزایش پیدا می کند. احتمال دارد درد یا لکه بینی و خونریزی هم داشته باشد. جفت به رشد ادامه می دهد و برای مدت کوتاهی بدون جنین خودش را نگه می دارد. هورمونهای بارداری به بالا رفتن ادامه می دهند که باعث می شود زن همچنان فکر کند که باردار است. ممکن است هیچ نشانه ای (مثل درد یا خونریزی)‌دیده نشود که نشان بدهد بارداری بطور نرمال پیش نمی رود. علائم بارداری مانند خستگی و حساسیت سینه ها هم ممکن است وجود داشته باشند. اما وقتی رشد جفت متوقف می شود و سطح هورمونی پایین می آید علائم حاملگی هم فروکش می کنند. در این زمان ممکن است گرفتگی عضله جزئی غیر عادی یا لکه بینی و خونریزی کم ایجاد دیده شود. حاملگی پوچ معمولا تا وقتی که سونو گرافی رحم یا ساک خالی را نشان بدهد تشخیص داده نمی شود.

علت حاملگی پوچ چیست؟

اگرچه علت کاملاً پیدا نشده است،‌بارداری پوچ کلا یک رخداد طبیعی درنظر گرفته می شود. حاملگی پوچ علت 50 درصد سقط جنین سه ماهه اول است و معمولا نتیجه مشکلات کروموزومی است. وقتی تخمک توسط اسپرم بارور می شود سلول ها شروع به تقسیم می کنند، بخشی به جنین و بخشی به جفت. گاهی بخشی که جفت می شود موفق است و ساک حاملگی درون رحم به رشد ادامه می دهد و جفت (placenta) شروع به شکل گیری می کند. اما  قسمتی که باید تبدیل به جنین شود ناتوان است ( احتمالا به دلیل تعداد خیلی زیاد یا خیلی کم کروموزموم ). بدن زن ناهنجاری کروموزومی را در جنین تشخیص می دهد و چون جنین به یک بچه سالم طبیعی رشد نخواهد کرد بطور طبیعی سعی به ادامه بارداری نمی کند. این می تواند به علت تقسیم سلولی نابهنجار یا تخمک یا اسپرم غیر طبیعی باشد. بدن تشخیص نمی دهد که جنین درون ساک وجود ندارد زیرا هورمون های بارداری همچنان تولید می شوند تا از سقط جلوگیری کنند.

حاملگی پوچ معمولا اتفاقی است و برای هر کسی می تواند پیش بیاید. اکثر زنانی که حاملگی پوچ داشته اند تا داشتن بارداری موفق ادامه می دهند.

آیا باید D&C داشت یا منتظر سقط طبیعی بود؟

درطی سونوگرافی ساک حاملگی اندازه گیری می شود و نشانه یک جنین یا زرده ساک جستجو می شود. اگر قطر ساک بیشتر از mm20 باشد و جنینی وجود نداشته باشد حاملگی پوچ تشخیص داده می شود. کل ساک با استفاده از سونوگرافی واژینال باید بررسی شود.  اگر قطر ساک کمتر از mm20 باشد ممکن است بارداری زیاد پیش نرفته باشد . اسکن 7-14 روز دیگر مجددا تکرار شود.

حاملگی پوچ سرانجام به سقط خوبخودی (miscarriage) منجر می شود. وقتی هورمون حاملگی کاهش پیدا می کند بهتر است صبر کنید تا بطور طبیعی سقط شوید خصوصا اگر خونریزی یا لکه بینی قهوه ای داشته اید اما چند هفته ای طول می کشد.

بعضی زنان درمان داروئی را انتخاب می کنند. در بعضی موارد شیوه ای کورتاژ (D&C) برای برداشتن بافت جفت استفاده می شود.  اکثر پزشکان D&C را برای بارداری های اولیه توصیه نمی کنند. بدن زن توانائی رد کردن بافت را به تنهائی دارد و نیازی به شیوه های جراحی عمدی با ریسک عوارض نیست. مگر اینکه بخواهید آزمایش پاتولوژی بافت برای تعیین علت سقط انجام شود.

چگونه می توان از حاملگی پوچ جلوگیری کرد؟

متاسفانه در اکثر موارد حاملگی پوچ قابل پیشگیری نیست. اگر بارداری اول باشد برخی زوج ها به دنبال تست ژنتیکی می روند. حاملگی پوچ معمولا یکبار اتفاق می افتد و بندرت یک زن آنرا بیشتر تجربه می کند.

وقتی سقط اتفاق افتاد قاعدگی شما دوباره شروع می شود و می توانید برای فرزند بعدی اقدام کنید. بهتر است چند ماهی صبر کنید تا به بدنتان فرصت بدهید به حالت عادی برگردد و از نظر احساسی آمادگی پیدا کنید.  پزشکان توصیه می کنند زوج ها باید حداقل 1-2 دوره  سیکل قاعدگی منظم قبل از بارداری مجدد صبر کنند.

بعد از سقط نگرانی  از اتفاق افتادن مجدد طبیعی است. اکثر زنان بار بعد بارداری موفقی خواهند داشت . یک اسکن اولیه برای اطمینان بیشتر توصیه می شود. زمانیکه ضربان قلب شنیده شود بارداری  موفق بوده است. اما بهتر است بعد از 6 یا حتی 7 یا 8 هفته بارداری اسکن انجام شود  تا از نتایج نامطمئن اسکن زودهنگام اجتناب شود.

 منبع: اطلاعات در زمینه بارداری

مشکلات ژنتیکی و اختلالات هورمونی باعث بارداری های پوچ در زنان می شود

ربابه طاهری پناه متخصص زنان و نازایی در گفتگو با فارس افزود: مشکلات ژنتیکی و اختلالات کروموزومی، شکل رحم، مشکلات ایمونولوژی، اختلالات هورمونی و بیماریهای زنان از جمله اندومتریوز می تواند باعث بارداری های پوچ و سقط جنین شود.
وی گفت: جنین در سه ماهه اول بنا به علل مختلف می تواند از بین برود و در بعضی از سقط ها قطب جنین به طور کامل از بین می رود که سقط کامل نامیده می شود ولی در بعضی موارد ممکن است بخشی از قطب جنین در رحم باقی بماند که به وسیله کورتاژ از رحم خارج می کنند که سقط ناقص نامیده می شود.

این متخصص زنان و نازایی افزود: حاملگی پوچ زمانی است که قطب جنین در ساک رحم تشکیل نمی شود و در حاملگی پوچ مشکلات ژنتیکی از اهمیت بالایی برخوردار است که 50 درصد از تخم مربوط به مواد ژنتیکی مادر و 50 درصد مواد ژنتیکی پدر است. طاهری پناه گفت: اگر سیستم ایمنی مادر قوی باشد مواد ژنتیکی پدر را زود شناخته و آنتی بادی برای از بین بردن آن ساخته نمی شود که این حاملگی با موفقیت انجام می شود و نقش سیستم ایمنی مادر در حاملگی بسیار اهمیت دارد و با اولین حاملگی بدن مادر نسبت به آنتی بادی ها واکسینه می شود.

 

 

سقط جنین یا کورتاژ و جلوگیری از سقط جنین

 

سقط جنین عبارت است از خارج شدن جنین قبل از انکه قابلیت زندگی کردن را داشته باشد.و چون جنین تا قبل از 6 ماهگی قادر به ادامه ی حیات نیست بنابراین اگر تا قبل از ماه 6 بارداری از رحم خارج شود آن را سقط شده تلقی می کنند. از ماه 6 به بعد جنین اگر به دنیا بیاید قابلیت حیات داشته ولی شانس زنده ماندن ان به علت نارس بودن کم می باشد.
به بیان دیگر سقط جنین عبارتست از :یکباره از دست دادن ارگانیسم نطفه که به علل طبیعی ویا به وسیله ی پزشک صورت می گیرد.

سقط جنین بر 2 نوع است:

1-سقط جنین ارادی

2-سقط جنین غیر ارادی

جنین گاه بدون اراده ی زن حامله و بدون اختیار او از رحم مادر ساقط می شود و گاه به وسیله ی روش مصنوعی انجام می پذیرد. اگر سقط حنین با روش مصنوعی در بیمارستان انجام شود آن را سقط( استعلاجی )می نامند.در غیر این صورت جرم و جنایت است.

سقط جنین غیر ارادی که آن را بچه اندازی می نامند ان است که جنین قبل از 28 هفتگی بیرون رانده شود و حاملگی قطع گردد. مسلم است که جنین در این زمان برای حیات مستعد نیست.سقط حنین غیر ارادی که در واقع باید آن را یک حادثه ی غم انگیز بر شمرد علل زیادی دارد که برخی از عوامل مهم ان عبارتند از:
نقصان رشد،کارهای طاقت فرسا، مبتلا شدن به یکی از بیماریهای عفونی، عدم سازش خون مادر با خون جنین، دچار شدن به صدماتی همچون افتادن-ضربه خوردن-تکان خوردن

پژوهشهای اخیر علمی علل بی شماری برای سقط جنین نشان داده که در بین آنها می توان:غیر طبیعی بودن عضوهای تولید مثلی زن، کثرت دفعات حاملگی،بیماریهای متعدد مادر،کمبود عوامل ویتامینها ، بدی فوق العاده ی تغذیه ی مادر ، کاهش هورمون تیرویید و همچنین کمبود هورمونهای لازم برای ثابت نگه داشتن نطفه در رحم را به شمار آورد.

کار کردن زنان باردار در کارگاههایی که با سرب سرو کار دارند مجاز نیست زیرا مسمومیت با سرب باعث سقط حنین می شود.

مرحوم دکتر جزایری گفته است: فقدان ویتامین (ای) جنین را در رحم می کشد از این رو به زنان باردار توصیه می شود جوانه ی غلات، لوبیا،سبزی، کاهو، روغن زیتون، کنجد و پسته ی خام وکتان بخورند.

مصرف زعفران به مقدار زیاد برای زنان باردار باعث سقط جنین می شود.

شکوفه ی هلو برای زنان باردار مضر بوده وممکن است باعث سقط جنین شود

زیاده روی در خوردن کرفس و جوشانده ی بذر و ریشه انواع دارویی کرفس جهت زنان باردار و شیرده خوب نیست زیرا محرک شهوت بوده و عادت ماهانه آور و موجب سقط جنین است و چنانچه باعث سقط جنین نشود نوزاد ناقص الخلقه ویا کودن خواهد شد.

چگونگی حامله شدن

نقش دستگاه تناسلی زنانه

دستگاه تناسلی زنانه این قابلیت را به یک زن می‌دهد که بتواند:

– تخمک تولید کند (لازمه بارداری)

– رابطة جنسی برقرار نماید

– از تخمک بارور شده محافظت کند و به آن غذا برساند تا رشد کرده و نوزاد را به وجود آورد

– زایمان کند

تخمک گذاری: در زمان تولد یک نوزاد دختر، تخمدانهای او حاوی صدها هزار تخمک است که تا زمان بلوغ غیر فعال می‌ماند. با شروع بلوغ، هورمونهایی از غدة هیپوفیز که در پایین مغز قرار گرفته است آزاد می‌شود. این هورمونها که نوعی مادة شیمیایی هستند از طریق خون به تخمدانها می‌رسند و تخمدانها را به تولید هورمونهای جنسی زنانه مانند استروژن وادار می‌کنند. تولید این هورمونهای جنسی بدن یک دختر بچه را تبدیل به بدن یک دختر و زن بالغ می‌کند. هورمونهای هیپوفیز علاوه بر این باعث می‌شوند که مدتی بعد تخمک گذاری – خارج شدن تخمک از تخمدان- آغاز شود. با شروع تخمک گذاری در زمان بلوغ، ماهانه یک تخمک آزاد می‌شود و دورة  قاعدگی  دختر آغاز می‌شود. هر دورة  قاعدگی  با حدود ۵-۳ روز خونریزی آغاز می‌شود و حدود ۳۵-۲۱ روز طول می‌کشد تا خونریزی بعدی اتفاق بیفتد که به این فاصلة‌ زمانی یک دورة‌  قاعدگی  می‌گویند. در ابتدای بلوغ معمولاً دوره‌های قاعدگی نامنظمند و تعداد روزهای آن از یک دوره به دورة‌ بعد فرق می‌کند ولی اکثر دختران بعد از حدود ۲ سال از شروع قاعدگی، دوره‌های منظم پیدا می‌‌کنند. تخمک گذاری معمولاً‌ حدود وسط هر دورة قاعدگی اتفاق می‌افتد. اگر در حوالی این زمان مرد و زن با هم رابطه جنسی داشته باشند و از این طریق اسپرم مرد وارد دستگاه تناسلی زن شود، اسپرم به اصطلاح شنا می‌کند و خود را تا بالای رحم می‌رساند و از آنجا به داخل لوله‌های فالوپ (لوله‌های رحمی) می‌رود و خود را به تخمک می‌رساند و آنرا باردار می‌کند و در نتیجه حاملگی اتفاق می‌افتد

چگونگی حامله شدن

مایع منی در داخل  دستگاه تناسلی مرد ساخته می‌شود و با هر بار رابطه جنسی حدود ۵/۱ تا ۶ میلی‌لیتر از آن از آلت تناسلی مرد به بیرون رانده می‌شود که به این عمل انزال می‌گویند. در داخل این حجم از مایع منی مقدار زیادی اسپرم حدود ۹۰۰-۷۵ میلیون عدد اسپرم وجود دارد. رسیدن یک عدد اسپرم به تخمک آزاد شده برای بارور کردن آن و در نتیجه حاملگی لازم و کافی است.  بعد از اینکه تخمک بارور شد و سلول تخم بدست آمد، این سلول شروع به تولید مثل می‌کند و تعداد سلولهایش اضافی می‌شود و پس از یک هفته بلاستوسیت که اندازه‌اش در حد نوک سوزن است تولید می‌شود. بلاستوسیت خود را به رحم می‌رساند و در داخل دیوارة آن (در لایه آندومتر) که توسط هورمون استروژن کاملاً ضخیم و غنی از خون و آمادة‌ پذیرایی شده است لانه گزینی می‌کند.

هورمون جنسی زنانه دیگر یعنی پروژسترون تا انتهای حاملگی آمادگی دیوارة رحم برای پذیرایی از جنین در حال رشد را حفظ می‌کند. حال بلاستوسیت با دسترسی مناسب به منبع غذایی  شروع به رشد و بزرگتر شدن می‌کند و مراحل دیگر جنینی آغاز می‌شود. سلولهای خارجی این توده سلولی، بافت واسطه ای به نام جفت را بوجود می آورند که وظیفه اش انجام تبادلات لازم با بدن مادر برای بدست آوردن غذای لازم برای زنده ماندن و رشد و خارج کردن مواد زائد است. از این بافت به تدریج پرده‌ای در دور جنین تشکیل می‌شود. سلولهای داخلی، جنین و بافتهای مختلف آنرا بوجود می‌آورند. پس از حدود ۲ ماه جنین به اندازة‌ یک مشت بستة‌ دست است و تقریباً‌ تمام دستگاههای بدن او مانند مغز، اعصاب، قلب، خون، معده، عضلات و پوست ساخته شده است. این رشد ادامه می‌یابد و در حدود هفتة نهم بارداری جنین در داخل مایعی که دور تا دورش را گرفته‌ است شناور می‌شود. به این مایع، مایع آمنیوتیک می‌گویند. جفت نیز که شبیه یک دیسک است کاملاً‌ شکل می‌گیرد و به دیوارة رحم می‌چسبد و از طریق بند ناف به بدن جنین می‌رسد. جفت که حد واسط بدن مادر و جنین است، مواد غذایی را از طریق بند ناف به بدن جنین می‌رساند و رشد جنین ادامه پیدا می‌کند.

زایمان:

حاملگی حدود ۹ ماه طول می‌کشد. زمانیکه جنین آمادة تولد شد، سر آن به دهانة رحم فشار می‌آورد و آرام آرام آنرا باز می‌کند. دیوارة دهانة رحم هم به تدریج نازک‌تر می‌شود تا مجرای بازی برای عبور جنین و تولد او بوجود آورد. سپس پردة دور جنین پاره می‌شود و مایع آمنیوتیک به بیرون می‌ریزد. عضلات قوی در دیوارة رحم شروع به انقباض شدید می‌کنند که دردهای زایمانی را برای مادر بوجود می‌آورند و نیروی لازم برای خارج کردن و تولد جنین هستند. پس از چند ساعت که دهانة‌ رحم کاملاً باز شد سر جنین از این دهانه رد می‌شود و با عبور از واژن به بیرون از بدن مادر می‌آید و به این ترتیب نوزاد متولد می‌شود. اکثر نوزادان با سر متولد می‌شوند. بند ناف پس از تولد نوزاد توسط پزشک یا ماما بریده می‌شود. دقایقی بعد نیز جفت از دیوارة رحم جدا می‌شود و به همراه باقی ماندة بند ناف متصل به آن با انقباض عضلات رحم به بیرون رانده می‌شود و زایمان کامل می‌شود

 

بیماریها و مشکلاتی که برای دستگاه تناسلی زنانه ممکن است اتفاق بیفتد

التهاب و عفونت واژن و فرج:

ممکن است در اثر عوامل عفونی یا غیرعفونی مانند تماس با بعضی مواد تحریک کننده (مانند یک صابون خاص) بوجود آید. در مواردی که میکروب عامل بیماری باشد، رعایت نکردن بهداشت معمولاً علت آن است مثلاً اگر هنگام نظافت، ناحیة‌ تناسلی از عقب به جلو شسته شود میکروبهای موجود در مقعد به این ناحیه می‌رسند و می‌توانند عفونت ایجاد کنند. برای پیشگیری همیشه باید ناحیة تناسلی را از جلو به عقب بشورید. ازعوامل دیگر،  بیماریهای مقاربتی در زنانی است که از نظر جنسی فعال هستند. علامت التهاب این ناحیه، قرمزی، خارش ناحیة تناسلی و خروج ترشحات از واژن است که می‌تواند بد بو باشد. برای تشخیص و درمان این مشکل باید به پزشک مراجعه نمایید

خونریزی غیر طبیعی از واژن، یعنی خونریزی غیر از زمان قاعدگی. علت معمولاً وجود یک جسم خارجی مانند یک تکه دستمال کاغذی باقیمانده درون واژن است. گاهی علت وارد شدن ضربه به ناحیه است. برای تشخیص و درمان این مشکل باید به پزشک مراجعه نمایید

حاملگی نابجا:

گاهی تخمک بارور شده به سمت رحم حرکت نمی‌کند و مثلاً در داخل لوله فالوپ (لوله رحم) به سرعت شروع به رشد می‌کند و یا اصلاً وارد لولة‌ فالوپ نمی‌شود و در محوطة لگن شروع به رشد می‌کند که به آن حاملگی نابجا می‌گویند. علامت اصلی آن درد شکم در زنی است که احتمال بارداری دارد. مراجعه هر چه سریعتر به پزشک لازم است زیرا که برای درمان آن ممکن است جراحی مورد نیاز باشد.

آندومتریوز:

آندومتریوز زمانی است که بخشی از بافت  آندومتر رحم (بافتی که داخل رحم را می پوشاند) در جایی دیگر مانند داخل لوله‌های رحمی یا در حفرة لگن قرار می‌گیرد و بنابراین مانند آندومتر طبیعی  در طی خونریزی  قاعدگی  ، خونریزی می کند و منجر به علائمی مانند خونریزیهای غیر طبیعی از واژن، قاعدگیهای بسیار دردناک، درد عمومی در ناحیة لگن و یا درد در هنگام اجابت مزاج یا نزدیکی می شود.

کیست تخمدان:

زمانی است که حفره‌ای غیر طبیعی در درون تخمدان ایجاد شود و در داخل آن مایع جمع شود.

کیست تخمدان نسبتا شایع است و اکثر آنها تا زمانیکه کوچک باشند مشکلی ایجاد نمی‌کنند امّا در صورتیکه این کیست شروع به بزرگ شدن کند می‌تواند درد شکمی ایجاد کند و در داخل خود خونریزی کند. کیست تخمدان در اکثر موارد خودبخود از بین می‌رود و درمان خاصی نمی‌خواهد ولی در صورتیکه علامت دار شود ممکن است پزشک تصمیم بگیرد که مدتی قرض جلوگیری از بارداری به بیمار بدهد تا کیست کوچک شود. در بعضی موارد نیز با جراحی کیست خارج می‌شود

حالتی دیگر نیز وجود دارد که شایع نیست و بیماری پلی کیستیک تخمدان نامیده می‌شود. این بیماری یک نوع بیماری غدد است. تعداد زیادی کیست در داخل هر دو تخمدان ایجاد می‌شوند و از خود هورمون مردانه ترشح می‌کنند که باعث تغییرات غیرطبیعی در بدن زن می‌شود مثلاً‌ نظم قاعدگی  او را به هم می‌زند. این بیماری اکثراً در سنین نوجوانی خود را نشان می‌دهد و بر اساس شدت و نوع بیماری درمان برای تنظیم هورمونهای بدن انجام می‌شود

 

اختلالات قاعدگی

یک سیکل (دوره)  قاعدگی طبیعی معمولا بین ۲۱ تا ۳۵ روز طول می کشد. در صورتیکه زمان یک سیکل کمتر از ۲۱ روز یا بیشتر از ۳۵ روز باشد، باید برای بررسی بیشتر به پزشک مراجعه نمایید. طول یک سیکل قاعدگی  تعداد روزها از زمان اولین روز شروع خونریزی  تا اولین روز شروع خونریزی در سیکل بعد است

طول سیکلهای قاعدگی معمولا با اختلاف یک یا دو روز از یک سیکل به سیکل دیگر متفاوت است . بخصوص در سنین پایین تر و در اوایل بلوغ این نامنظمی بیشتر دیده  می شود و معمولا با افزایش سن، نظم سیکلها افزایش می یابد. در صورتیکه سیکلهای تقریبا منظم داشته اید و اخیرا اختلاف تعداد روزهای سیکلها از یک سیکل به سیکل دیگر بیشتر از ۷ روز شده است  و این نامنظمی در چند ماه متوالی وجود داشته باشد باید به پزشک مراجعه نمایید

مقدار کل خونریزی قاعدگی در هر سیکل معمولا بطور متوسط ۳۵ میلی لیتر (کمتر از نصف استکان) و حداکثر ۸۰ میلی لیتر است. یکی از راههای تخمین میزان خون قاعدگی، جمع آوری نوارهای مورد استفاده در یک کیسه نایلونی کاملا دربسته و وزن کردن آن و سپس کم کردن وزن بدست آمده از وزن نوارهای خشک است. در صورتیکه میزان خونریزی بیش از ۸۰ میلی لیتر باشد، برای بررسی بیشتر باید به پزشک مراجعه کنید. در صورت تأخیر در درمان ممکن است کم خون شوید. همچنین درصورتیکه در ظرف ۲ ساعت نیاز به تعویض نوار بهداشتی داشته باشید، نشاندهنده خونریزی زیاد است و باید بررسی گردد

یک قاعدگی طبیعی نباید بیش از ۷ روز به طول بینجامد. در صورت طولانی شدن خونریزی قاعدگی بررسی پزشکی لازم است

آمنوره زمانی است که دختری ۱۶ سال دارد ولی تا کنون قاعده نشده است و یا سه سال از زمان بلوغ او می‌گذرد ولی هنوز قاعده نشده است و یا علایم بلوغ را تا سن ۱۴ سالگی از خود نشان نداده است. همچنین در کسی که قبلاً قاعده شده است ولی برای مدت طولانی دیگر بدون آنکه حامله باشد، قاعده نشده است.  در این موارد بررسی پزشکی مورد نیاز است

ساختارهای داخلی دستگاه تناسلی زن (تخمدان ها، لوله های حمل تخمک، رحم و مهبل) در یک سوم پایینی شکم قرار دارند. تخمدان ها، حاوی فولیکول هایی هستند که تخمک ها (سلول هایی که با اسپرم مرد ترکیب شده، نوزاد ایجاد می کنند) را در خود نگه می دارند. هر ماه یک تخمک بالغ شده، از تخمدان رها می شود؛ شیپور (فیمبریا) تخمک را به داخل لوله حمل تخمک هدایت می کند و از آنجا تخمک به طرف رحم رانده می شود. مهبل که مسیری با جدار عضلانی است، ارتباط رحم را با خارج بدن برقرار می سازد. ساختارهای خارجی که مجموعاً فرج نام دارند، شامل کلیتوریس حساس و چین های پوستی به نام لب هستند که ورودی مهبل و پیشابراه را محافظت می کنند. غدد بارتولن که مایعی را برای لیز کردن در حین مقاربت جنسی ترشح می کنند، درست در داخل ورودی مهبل قرار دارند.

تغییرات حاصل از بلوغ در دختران

بلوغ دوره ای است که در طی آن، مشخصات جنسی ایجاد و اعضای تناسلی بالغ می شوند. در دختران، بلوغ بین‌‌۱۰ تا ۱۴ ‌سالگی شروع می شود و۳ ‌تا ۴ ‌سال طول می کشد. غده هیپوفیز شروع به ترشح هورمون هایی می کند که تخمدان ها را برای تولید هورمون های جنسی زنانه یعنی استروژن و پروژسترون، تحریک می کنند. این هورمون ها باعث ایجاد تغییرات فیزیکی از جمله بزرگی پستان ها و لگن ها و رشد موهای عانه و زیر بغل می شوند و به دنبال آن، تخمک گذاری و قاعدگی را تحریک می کنند.

قاعدگی
در طول چرخه قاعدگی، بدن زن برای بارداری احتمالی آماده می شود. این چرخه به وسیله ۴ هورمون تنظیم می شود. هورمون تحریک کننده فولیکول و هورمون لوتئینی که از غده هیپوفیز ترشح می شوند، باعث بلوغ یک تخمک در یک فولیکول و آزاد شدن آن می شود. تخمک و فولیکول آن، استروژن و پروژسترون ترشح می کنند که باعث ضخیم شدن مخاط رحم می شوند. اگر یک تخمک بارور شود، خود را وارد سطوح داخلی رحم می کند و اگر بارور نشود، در طول قاعدگی به همراه خون و سلول های حاصل از مخاط داخلی رحم، از بدن خارج می شود. این چرخه حدود ۲۸ ‌روز طول می کشد ولی مدت زمان آن ممکن است از ماهی تا ماه دیگر و از زنی به زن دیگر فرق کند. یک چرخه قاعدگی کامل
این تصویر تغییرات حاصل در آندومتر(مخاط رحم) و تخمـدان را در طی چرخـه قاعدگی نشـان می دهد. تخمک می تواند در زمان تخمک گذاری که از فولیکول آزاد می شود، به وسیله یک اسپرم بارور گردد.

منبع: http://pezeshk.us